“Bir gün Medine sokaklarında Hz. Muhammed, eshabı ile (arkadaşlarıyla) dolaşıyormuş. Bir kadın, karşılarına çıkmış ve evini şereflendirmeleri için kendisine and verip ricada bulunmuş. Bu yürekten daveti kabul edip eve girmişler. Bakmışlar, ocakta ateş yanmakta ve çocuklar bunun etrafında oynamadalar.
Kadın şöyle sormuş
- Ey Allah'ın Resulü, Allah mı kullarına daha merhametlidir, yoksa ben mi çocuklarıma daha merhametliyim ?
Hz. Muhammed cevap vermiş
- Elbette Allah, daha merhametlidir. Çünkü O, Erhamür-rahimindir.
Kadın, şöyle demiş
- İster misin ki, ya Resulallah, ben çocuklarımdan birini ateşe atayım?
- Hayır ... buyurmuşlar.
Kadın devam etmiş
- O halde Allah kullarına daha merhametli olduğu halde nasıl oluyor da onları ateşe atıyor?
Şimdi Peygamberin cevabını bekliyorsunuzdur. Halbuki bu müthiş suali işitince Peygamber "Bana böyle vahyedildi" dedikten sonra susmuş, hiçbir şey söylememiş ve ağlamış.”