Yaşarken yaşayın ünlem insan, yaşamını tamamlayıp öldüğü zaman, ölüm, taşıdığı dehşeti yitirir ünlem insan doğru zamanda yaşamazsa, asla doğru zamanda ölmez.
İnsana vacip olan, bir ağaç ya da kaya gibi sabit ve sağlam durmakmış. Tabi eğer şu üçünden biri değilse: geçmişini yitirmiş bir abdal, aklını yitirmiş bir aptal ya da sevdiğini yitirmiş bir mecnun.
İnsan, insan olarak doğar ama bu insanlık hali hayatının ilk beş yılında, ancak içindeki insanı koruyabilirse devam eder, ilk beş yılda yaşadıkların insanlığa ters düşen şeylerse hayvana dönüşürsün. düşünen, planlayan bir hayvana. İnsan hayvanlaşırsa bilinen en vahşi hayvan olur.
“Düşünceler, duygularımızın gölgesidir; ama her zaman daha karanlık, daha boş ve daha sade.”
-“Şu günlerde kimse ölümcül hakikatlerden ölüyor, öyle çok panzehiri var ki. “
-“Bir kitap bizi alıp diğer kitapların üzerine çıkarmıyorsa o kitabın neresi iyidir?”
“Kurtuluş garantileyen şey nedir? İnsanın kendinden artık utanmıyor olması!”

“Kemikleri, eti, Bağırsakları ve kan damarlarını kaplayan derin nasıl insan görünümünü katlanabilir hale getiriyorsa, ruhun çalkantıları ve ihtirası da kibirle kapatılmıştır; o, ruhu kaplayan deridir.”