Herkes biliyordu, ama kimse dur demedi.
Dil sustu, kalp üşüdü, göz göze gelinmedi.
"Bir şey olmaz," dediler, "başkası engeller..."
Ama herkes başkasını bekledi hep birer birer.
Onur dediler, gelenektir dediler,
Kaderdir bu, alnına yazılmıştır belki de, dediler.
Zaman aktı, sözler uçtu, eller ceplerde kaldı,
Santiago yürüdü ölüme; ne ses vardı, ne çığlık, ne de feryat vardı.
Ve işte böyle,
Bir kasaba susarak bir cinayete ortak oldu.
Çünkü bazen en büyük suç, hiçbir şey yapmamaktır.