fatma özkan
@fengola
Üç kadın bir evin içindeydi. ayrı odalarda, ayrı dünyalardaydı. Üçü de kendi kadar sanıyordu yaşamayı. kendi çektiği, bildiği, sevdiği, istediği kadardı sanki hayat. Üçünün bildiği bir şey vardı ki aynı soyadını taşımak aile olmak demek değildi. Ve bir insanı öldürmek için illa silah gerekmezdi. gizlenen her sır, söylenen her yalan ve bizden esirgen sevgi,
birer suç aletiydi.
Sayfa 48
Reklam
belki de asıl korkutucu olan, çok sevdiğimizin değil, onunla birlikte o eşsiz duygunun da bizi bırakıp gitmesi…
Sayfa 323
sözcükleri bir araya getirişinizi değiştiren bir şeydi aşk…
Sayfa 240
Yaz içinde bitmesini hiç istemediğim eşsiz anlar ve aynı zamanda hiçbir şeyin, hiç kimsenin sonsuza dek benimle kalmayacağını anladığın ayrılıkların mevsimiydi.
Belki de bu yüzden onu gördüğüm an içimde yükselen o mutluluk ve heyecan aynı anda tanıdık bir korkuya dönüşmüşve ona, ” Yaz,” demiştim.
Sayfa 113
‘hayatımızın en mutlu anına işret ettiğimizde, onun çoktan geçmişte kaldığını, bir daha gelmeyeceğini biliriz.
Reklam