Belki de bundan alınacak ders falan yoktu. Bunların bir anlamı da yoktu
belki. Hayatın da olmadığı gibi. Sonunda hep iyiler kazanmaz, bazen
kötüler de cezasız kurtulurlar, ilahî adalet bile eninde sonunda insan için
bir avuntuydu, yaşamın ötesinde de sevapların ve günahların tartılacağı
bir terazi falan yoktu belki de. Sadece koca bir dünya, aynı anda nefes
alan milyarlarca varlık, sonsuz bir evren, bütün bunların ortasında da
insan. Tabiatın bir "hatası" gibi galakside tek başına kozmosun
ortasında bir göz kırpış gibi yararsız, yine de, tarafgir bir gücün tutsağı
olduğunu bilmek pahasına, bir varlık nedeni olduğuna inanmak zorunda
olan insan.