O zamanlar Müzeyyen, beni okuyormuş gibi, bakışlarıyla “Ne?” demişti. Bu dilsiz, konuyu biliyormuş da bilmiyormuş gibi yapan, ya da benden duymak isteyen “Ne?”lere cevap veremiyor, kendimi sorun çıkaran, suçlu biri hissediyor ve içimden geçenleri gizliyordum.
Sayfa 24
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne olmuştu da, “Seninle dünyanın her yerine gelirim,” diyen Müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. Nerelere gidiyordu? Giderken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? Hangisi Müzeyyen’di? Ya da Müzeyyen kimdi? İlk tanıdığım kimdi, şimdiki kim?
Sayfa 22
Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? Bana ait tek kişilik bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada?
Sayfa 19
Hükümet kerhane önünden geçiyor, devlet erketeye yatıyor, vatandaşa da dut yemek düşüyordu.
Sayfa 7
Puan vermedi·112 syf.·
2023 1. kitabı
Camus'nun okuduğum ilk kitabıydı. Kitaba birkaç kere başlayıp yarıda bırakmıştım. Yarım bırakmamın sebeplerinden bir tanesi hikayenin üslubuydu aslında. Kitabın çevirisini yeteriz bulduğum noktalar da oldu. Yabancı kitapları okurken bunu çok sık yaşıyorum. Sanki orada anlatılmak istenen bir şekilde havada kalıyor. Tam olarak bana geçmiyor maalesef.
Yabancı'ya gelecek olursam ilk kısmı genel olarak biraz durağandı. Bu yazarın üslubundan da kaynaklanıyor olabilir. İlk kısmı hiç akıcı değildi diyebilirim. Benim çok sahiplenebileceğim bir hikaye değildi genel olarak. Bunun dışında bohemlik sezdim hikayede. İkinci kısım ilk kısma nazaran daha hareketliydi ve ana karakterin ruhuna daha fazla yer verilen bir bölümdü.
Genel olarak kitap biraz durağan bir kitap ama ben yine de bir şans verilmesi taraftarıyım.
5/10
