Senin sular gibi umudun var
Susuz yosunlar gibi kuytularda
Bir küçük yalan ardından günlerce
Bölüne bölüne dağılır
İnsanın kendisini adeta duvara karşı konuşuyormuş gibi hissetmesi fena şey.
"Ama sanki mumyalanmıştı hepsi, tıpkı giriş holündeki duvar saati gibi, onlar için de zaman durmuştu, zamanın, zamansallığın dışına düşmüşlerdi. Aynı anda yaşıyor ve yaşamıyorlardı. Daha doğrusunu söylemek gerekirse, salt varlardı, oradaydılar, duruyorlardı. Tek eksik olan onlara anlamsal varoluşlarını sağlayabilecek kullanıcılardı. Vardılar, çünkü oradaydılar, ancak yoktular, çünkü kullanılmıyorlardı. "
Gözlerindeki o garip pırıltı mı aldatmıştı beni?