Ölüm hep yanı başımızda değil mi, bizim aklımızdan atmamız ölümü uzaklaştırmıyor. Biz kendimizi ölüme uzaklaştırınca ölüm de bize uzaklaşıyor sanıyoruz ama nafile. Ölüm bir adım ötede zaten.
Çetin geçen bir kış mevsiminin ardından bir daha hayata dönememiş bitkiler gibi hissediyordum kendimi. Karların altında, son yaşam kırıntılarını da tüketip, toprağın müsekkin koynunda yalnızlığımı yaşıyordum. Etrafındaki herkesi kırıp döken bir salgın gibiydi sözlerim, kimsenin duymaktan hoşnut olmadığı...