"Mr. Rochester... Ömrümde tek bir hayır işlemişsem, tek bir iyilik düşünmüşsem... Tek bir kez candan, temiz bir dua etmişsem... Ödülünü şimdi görüyorum. Sizin karınız olmak bence dünyada en mutlu insan olmak demektir."
"Özveriden zevk alıyorsun da ondan."
"Özveri mi? Neyi feda ediyormuşum ben? Açlığı, kıtlığı feda edip tokluğa, bolluğa karışıyorum. Salt umutla yaşamaktan vazgeçip huzuru, mutluluğu seçiyorum. Kollarımı en değer verdiğim şeye dolamak, dudaklarımı sevdiğime bastırmak, güvendiğim sığınakta dinlenmek... Özveri bu mu?"
"Bir de sakatlıklara katlanmak, Jane... Benim noksanlarımı görmezlikten gelmek..."
"Benim gözümde sizin ne sakatlığınız, ne noksanlığınız var, efendim. Sizi şimdi daha bile çok seviyorum; çünkü şimdi gerçekten işinize yarayabilirim. O gururlu, kendi başına buyruk döneminizdeyse hep siz veresiniz, karşınızdakini hep siz koruyasınız isterdiniz."