Feyza Çolak
@feyzacolakk
-antipatik ama enteresan-
Şu anda okuduğu kitaplar
Ah Jane üzümlü kekim..
Kitap mı okudum bir film mi izledim bilmiyorum ya da bir tiyatro sahnesindeydim de kitabın son sayfasında kapağı kapatmadım da sanki perde kapandı usul usul. Kitap hep okumak istediğim kitaplardan biriydi ama yazarın kardeşi Emily Brontë'nin Uğultulu Tepeleri sonrası yaptığım araştırma okuma isteğimi perçinledi. Kardeşleri ile Victoria döneminde öyle bir yaşamları olmuş ki hayat hikayelerini okuduğunuzda bu eserler dönemin şartlarında nasıl ortaya çıkmış şaşıp kalıyorsunuz. Dönemin kısıtlayıcı müdahalelerin altında, kadın olmanın tüm zorluklarını göğüslemiş, cinsiyetçi kimlik bunalımı içinde nasıl klasikler arasına girebilecek nitelikte kitaplar yazılabiliyor anlayamıyorum. Yalnızca müthiş bir hayranlık duyuyorum bu üretkenliğe. Kendime de bu konuda çok kızıyorum. Hep olmayana ve olumsuza odaklı ben, özgürlüğüne delicesine bağlı olan ben 21. Yüzyılın bu imkanlarında sadece hayıflanıyorken bu kadınların kitaplarıyla varlık göstermesine ve bugünün dünyasına uzanmalarına inanılmaz bir saygı duyuyorum.
İşte Jane Eyre de yazar gibi tek başına ayakta duran güçlü bir kadın. Onun yolcuğunu okumak şahsi hayatımın en güzel deneyimlerinden biriydi. Küçüklüğünden beri hep farklı olan, aklına geleni söyleyen cesur bir kız Jane. Toplumda her zaman herkes gibi olmayan insanlar farklı bir muamele görürler. Jane ailesinin olmayışı ve kimsesizliği ile de herkesten farklı. Küçücük yaşında ise dünyaya bakış açısı ve farkındalığı öyle güzel ki. Hayatı, kendini anlamaya çalışması, başına gelen olaylara yaklaşımı ve kabullenişi takdir edilmeli. Yaşadığı acıları, olaylar karşısında hissettiği duyguları ifade edişinde Jane’nin kendini ve duygularını da ne kadar iyi tanıdığını görüyorsunuz. Yer yer kendine acımamasında, sürekli kendi ile konuşup bazen bir mahkeme kurup kendini yargılayışında
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Öncelikle tarihi roman sevdiğimi ve uzun zamandır okumadığımı hatırlatan bu kitaba teşekkür etmeliyim. Tarihi roman da ne tarih ama. İttihat ve terakki, Osmanlı’nın buhran dolu son dönemleri, 2. Abdülhamid derken geçmişim geldi aklıma. 18 yaşıma az kala zamanlarda, aklımın fikrimin okuduğum her şeyden etkilendiği, geleceğimi şekillendirip karakterimi oturtmaya çalıştığım ne mühim yaşlarda merak sarmıştım tarihe. Aklım ve kalbim de etkilenmeye o kadar açıktı ki ne okusa ne görse benimsiyordu, sorgulamadan uzak, manipüle edilmeye pek müsaitti. Değiştiğim bu dönemlerde tarihi farklı bir şekilde görmek yeniden araştırma dürtümü tetikledi ve kitap bana bu anlamda yeni kapılar açtı. Tarihi roman diyorum ama tarihin ve dönemin aktarımı ile karakterler üzerinden akan bir kitap aslında. Taraflı, insanları etkilemeye çalışan bir tarih anlatımı söz konusu değil. Siz karakterler temelinde şahit oluyorsunuz olaylara ve aslında padişahın siyasi eylemlerini, yönetici kimliğini değil de bir arkadaşı ile sohbeti esnasında onun bambaşka taraflarını görüyorsunuz. Bu da önemli kişiliklerin de her şeyden önce bir insan olduğunu hatırlatıyor sizlere. Kitapta temel bir olay üzerinden ilerlemiyor, gördüğümüz tüm karakterler Osman’ın ölüleri. Kitap da bu şekilde başlıyor. Osman, ölüleri ile konuşuyor ve geçmişte yaşanmış, ölmüş insanların hayatlarını okuyoruz Osman eşliğinde. Kitabın son sayfalarına gelirken adeta film sahneleri gibi her karakterin yolculuğu gözlerinizin önüne geliyor. Kitabın ismi isyan günlerinde aşk ama ben aşkı sandığımız, bildiğimizden aşktan farklı şekilde algıladım. Ben kitapta aşktan ziyade karakterlerin aşk karşısındaki tutumlarını, davranışlarını gördüm. Her bir karakterin kişilik analizi gibiydi sanki kitap. Ama öyle güçlü tabirler ve anlatış tarzı ile aktarılmış
