feyza ergün durav
@feyzaergun
İngilizce Öğretmeni
İngiliz Dili ve Edebiyatı
21 Nisan
136 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Bazı soruların cevabı yıllarca beklenir. İnsan haklı mıydı, haksız mıydı, gerçekten ihanet var mıydı… Bunları öğrenmenin hayatı değiştireceğine inanır. Oysa zaman geçtikçe anlarız ki bazen gerçeğin kendisinin bile bir önemi kalmaz.
Mumlar Sonuna Kadar Yanar , tam da bunun hikâyesi. Yıllarca içinde taşınan şüpheler, gurur, kırgınlık… Hepsi bir gece masaya yatırılır. Ama cevaplar geldiğinde ya da gelmediğinde değişen pek bir şey olmaz. Çünkü geçen zaman, zaten her şeyi tüketmiştir.
Mumlar Sonuna Kadar Yanar , tam da bunun hikâyesi. Yıllarca içinde taşınan şüpheler, gurur, kırgınlık… Hepsi bir gece masaya yatırılır. Ama cevaplar geldiğinde ya da gelmediğinde değişen pek bir şey olmaz. Çünkü geçen zaman, zaten her şeyi tüketmiştir.Reklam
Üç Kadın, Tek YürekHayata Dair
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde kapağını kapatırsınız ama içinizde kapanmayan bir yer kalır. 
Saç Örgüsü benim için tam olarak böyle bir roman oldu. Üç farklı ülkede, üç farklı hayat süren üç kadın… Ama aslında tek bir duygunun etrafında birleşiyorlar: mücadele.
Hindistan’da Smita…
Kast sisteminin en dibinde, görünmez sayılan bir hayatın içinde yaşıyor. Ama bir anne olarak kızına başka bir kader yazmak istiyor. Onun cesareti, çaresizliğin içinden doğan bir umut gibi. Smita’yı okurken şunu düşündüm: Bir anne, dünyanın en güçlü insanı olabilir.
İtalya’da Giulia…
Ailesinin geçim kaynağı olan saç atölyesini ayakta tutmaya çalışıyor. Geleneklerin ağırlığı ile değişimin gerekliliği arasında kalmış bir genç kadın. Onun hikâyesi bana şunu hissettirdi: Bazen hayat, bize devraldığımız yükleri dönüştürme sorumluluğu verir.
Kanada’da Sarah…
Başarılı, güçlü, mesafeli bir avukat. Ta ki hastalık kapısını çalana kadar… Sarah’nın yaşadığı kırılma, aslında modern dünyanın güçlü kadınlarına bir ayna tutuyor. Güçlü görünmek zorunda bırakılan kadınların içindeki kırılganlığı çok derinden hissettim.
Roman boyunca bu üç kadının yolları fiziksel olarak kesişmiyor. Ama saç… Evet, saç onların kaderini görünmez bir örgüyle birbirine bağlıyor. Saç burada sadece bir nesne değil; kimlik, direnç ve yeniden doğuşun sembolü.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Kadın olmak, dünyanın neresinde olursak olalım, bir mücadele biçimi. Ama aynı zamanda bir dayanıklılık hikâyesi. Farklı diller konuşsak da gözyaşımızın ve umudumuzun dili aynı.
Saç Örgüsü benim için tam olarak böyle bir roman oldu. Üç farklı ülkede, üç farklı hayat süren üç kadın… Ama aslında tek bir duygunun etrafında birleşiyorlar: mücadele.
Hindistan’da Smita…
Kast sisteminin en dibinde, görünmez sayılan bir hayatın içinde yaşıyor. Ama bir anne olarak kızına başka bir kader yazmak istiyor. Onun cesareti, çaresizliğin içinden doğan bir umut gibi. Smita’yı okurken şunu düşündüm: Bir anne, dünyanın en güçlü insanı olabilir.
İtalya’da Giulia…
Ailesinin geçim kaynağı olan saç atölyesini ayakta tutmaya çalışıyor. Geleneklerin ağırlığı ile değişimin gerekliliği arasında kalmış bir genç kadın. Onun hikâyesi bana şunu hissettirdi: Bazen hayat, bize devraldığımız yükleri dönüştürme sorumluluğu verir.
Kanada’da Sarah…
Başarılı, güçlü, mesafeli bir avukat. Ta ki hastalık kapısını çalana kadar… Sarah’nın yaşadığı kırılma, aslında modern dünyanın güçlü kadınlarına bir ayna tutuyor. Güçlü görünmek zorunda bırakılan kadınların içindeki kırılganlığı çok derinden hissettim.
Roman boyunca bu üç kadının yolları fiziksel olarak kesişmiyor. Ama saç… Evet, saç onların kaderini görünmez bir örgüyle birbirine bağlıyor. Saç burada sadece bir nesne değil; kimlik, direnç ve yeniden doğuşun sembolü.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Kadın olmak, dünyanın neresinde olursak olalım, bir mücadele biçimi. Ama aynı zamanda bir dayanıklılık hikâyesi. Farklı diller konuşsak da gözyaşımızın ve umudumuzun dili aynı.Bir Aile Meselesi
Bir Aile Meselesi kitabını okurken yalnızca bir rehberle karşılaşmadım, kendimle de karşılaştım. Sayfalar arasında gezinirken fark ettim ki; bazı cümleler kalbime çoktan yerleşmiş duygulara isim verdi. Sanki yıllardır içimde sessizce duran bir ben, nihayet duyuldu.
Serdar Çankaya ve Zeynep Cihangir Çankaya’nın sözü, yalnızca bilgi aktarmıyor; insanın içine yumuşak bir ışık bırakıyor. Ne yargılıyor ne de yüksekten konuşuyorlar; sadece yanımda yürüyen iki dost gibi, “sen de böylesin, bunda yalnız değilsin” diyorlar.
Benim için Bir Aile Meselesi , herkesin okuması gereken bir kitap. Çünkü hepimiz, geçmişin gölgesinde verdiğimiz tepkileri ve suskunluklarımızı fark etmeden sağlıklı ilişkiler kurmakta zorlanıyoruz. Bu kitap, kendimizi ve sevdiklerimizi anlamamız için bize bir yol gösteriyor, farkındalık kazandırıyor ve şefkatle yol gösteriyor.
Bir Aile Meselesi kitabını okurken yalnızca bir rehberle karşılaşmadım, kendimle de karşılaştım. Sayfalar arasında gezinirken fark ettim ki; bazı cümleler kalbime çoktan yerleşmiş duygulara isim verdi. Sanki yıllardır içimde sessizce duran bir ben, nihayet duyuldu.
Serdar Çankaya ve Zeynep Cihangir Çankaya’nın sözü, yalnızca bilgi aktarmıyor; insanın içine yumuşak bir ışık bırakıyor. Ne yargılıyor ne de yüksekten konuşuyorlar; sadece yanımda yürüyen iki dost gibi, “sen de böylesin, bunda yalnız değilsin” diyorlar.
Benim için Bir Aile Meselesi , herkesin okuması gereken bir kitap. Çünkü hepimiz, geçmişin gölgesinde verdiğimiz tepkileri ve suskunluklarımızı fark etmeden sağlıklı ilişkiler kurmakta zorlanıyoruz. Bu kitap, kendimizi ve sevdiklerimizi anlamamız için bize bir yol gösteriyor, farkındalık kazandırıyor ve şefkatle yol gösteriyor.Zamanı Durdurmanın Yolları
“Zaman her şey midir gerçekten? Daha fazla zaman, daha fazla yaşam, daha fazla anlam mı getirir?”
Matt Haig’in 
Zamanı Durdurmanın Yolları kitabını okurken bu soruyu defalarca sordum kendime. Kitabın ana karakteri Tom, yüzlerce yıl yaşama yeteneğine sahip, fakat bu “uzun ömür” ona sandığımız gibi mutluluk, huzur ya da tatmin getirmiyor. Aksine, içinde büyüyen bir boşluk, ardı arkası kesilmeyen kayıplar ve bitmeyen bir yalnızlıkla yaşamını sürdürüyor.
Ben bu kitabı okurken şunu fark ettim: Hayatın anlamı, süresinde değil, içeriğinde saklı. Bizler bazen keşke daha çok zamanım olsaydı diyoruz ya hani… Tom’un hikâyesi aslında bu isteğimizin ne kadar yüzeysel olabileceğini gösteriyor. Çünkü daha fazla zaman, daha fazla mutluluk anlamına gelmiyor. Aksine, daha çok vedaya, daha çok yalnızlığa da kapı aralayabiliyor.
Tom’un hayatı bana bir şeyi çok net gösterdi: Anlamlı olan, bir günü nasıl yaşadığın. Seviyor musun? Şükrediyor musun? Anın kıymetini biliyor musun? Yoksa sadece nefes alıp bir takvimi daha mı tüketiyorsun?
Matt Haig’in Zamanı Durdurmanın Yolları kitabını okurken bu soruyu defalarca sordum kendime. Kitabın ana karakteri Tom, yüzlerce yıl yaşama yeteneğine sahip, fakat bu “uzun ömür” ona sandığımız gibi mutluluk, huzur ya da tatmin getirmiyor. Aksine, içinde büyüyen bir boşluk, ardı arkası kesilmeyen kayıplar ve bitmeyen bir yalnızlıkla yaşamını sürdürüyor.
Ben bu kitabı okurken şunu fark ettim: Hayatın anlamı, süresinde değil, içeriğinde saklı. Bizler bazen keşke daha çok zamanım olsaydı diyoruz ya hani… Tom’un hikâyesi aslında bu isteğimizin ne kadar yüzeysel olabileceğini gösteriyor. Çünkü daha fazla zaman, daha fazla mutluluk anlamına gelmiyor. Aksine, daha çok vedaya, daha çok yalnızlığa da kapı aralayabiliyor.
Tom’un hayatı bana bir şeyi çok net gösterdi: Anlamlı olan, bir günü nasıl yaşadığın. Seviyor musun? Şükrediyor musun? Anın kıymetini biliyor musun? Yoksa sadece nefes alıp bir takvimi daha mı tüketiyorsun?‘Mış Gibi’ Yetişkinler
Doğan Cüceloğlu ’nun kitaplarını yıllardır severek okuyorum. Ancak 
Mış Gibi Yetişkinler’i okurken fark ettiğim ilk şey, daha önceki kitaplarından farklı bir anlatım tarzı olduğuydu. Bu fark, benim için kitabı çok daha akıcı, içten ve samimi kıldı. Sanki bir arkadaşım karşıma oturmuş, yargılamadan, nasihat etmeden ama dürüstçe bana hayatı anlatıyormuş gibi hissettim.
Kitabı okurken sayfaların arasına sıkışmış kendi çocukluğumu, ailenden öğrendiğim kalıpları, arkadaşlarımda gözlemlediğim savunma mekanizmalarını ve hatta bugünkü hâlimi fark ettim.
Doğan Cüceloğlu bu kitapta sadece bilgi vermiyor; sorgulatıyor, içimize baktırıyor. Gerçekten “yetişkin” miyim, yoksa toplumun benden beklediği rolleri oynayan bir “mış gibi” mi?
Kitap boyunca çok tanıdık gelen karakterlerle karşılaştım: Ailede hep güçlü durmaya çalışan ama içten içe yorgun olan anneler, duygularını bastırarak büyüyen babalar, dışarıda çok neşeli ama içten içe yalnız arkadaşlar…
Mış Gibi Yetişkinler, sadece bir kişisel gelişim kitabı değil. Bence bu kitap, insanın kendiyle dürüstçe yüzleşme cesareti kazanması için bir davet
Doğan Cüceloğlu ’nun kitaplarını yıllardır severek okuyorum. Ancak Mış Gibi Yetişkinler’i okurken fark ettiğim ilk şey, daha önceki kitaplarından farklı bir anlatım tarzı olduğuydu. Bu fark, benim için kitabı çok daha akıcı, içten ve samimi kıldı. Sanki bir arkadaşım karşıma oturmuş, yargılamadan, nasihat etmeden ama dürüstçe bana hayatı anlatıyormuş gibi hissettim.
Kitabı okurken sayfaların arasına sıkışmış kendi çocukluğumu, ailenden öğrendiğim kalıpları, arkadaşlarımda gözlemlediğim savunma mekanizmalarını ve hatta bugünkü hâlimi fark ettim.
Doğan Cüceloğlu bu kitapta sadece bilgi vermiyor; sorgulatıyor, içimize baktırıyor. Gerçekten “yetişkin” miyim, yoksa toplumun benden beklediği rolleri oynayan bir “mış gibi” mi?
Kitap boyunca çok tanıdık gelen karakterlerle karşılaştım: Ailede hep güçlü durmaya çalışan ama içten içe yorgun olan anneler, duygularını bastırarak büyüyen babalar, dışarıda çok neşeli ama içten içe yalnız arkadaşlar…
Mış Gibi Yetişkinler, sadece bir kişisel gelişim kitabı değil. Bence bu kitap, insanın kendiyle dürüstçe yüzleşme cesareti kazanması için bir davetReklam