Bizler,her gördüğümüz fenalığın ve rezaletin bir parçasını ruhumuzda ebediyen beraber taşımaya mahkûm insanlar,onun yanında ne kadar zavallı ve küçük şeyleriz...
Dünyadaki insanların acaba kaç binde biri şu anda başını aya çevirmiştir?Halbuki o her şeyi,herkesi görüyor ve gafletimizin üstüne o tatlı,o iyi tebessümünü serpiyor.
Minimini kafalarımızı ukalaca kitaplar,birbirinden çürük bilgiler,neticesi olmayan hesaplar ve Allah kahretsin,karmakarışık menfaat düşünceleri dolduruyor...
Ben ikide bir de böyle oluyorum bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil..İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile.Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.