Evrenden bıktığımı size itiraf edeyim. Tanrı da benim kadar bıktı; nasıl üstümüze kaldığını bilmediğimiz bu aşkın sorumluluklardan bizi kurtaracak bir uykuya seve seve yatardık.
bize sevgi gösterildiğinde, aslında buna layık olmadığımızı unutmamalıyız. kimse sevilmeye layık değildir. tanrı’nın insanı sevmesi, ideallerin ilahî düzeninde, sonsuz sevginin sonsuza dek değersiz şeylere gösterileceğinin yazılı olduğunu kanıtlar. eğer bu sana acı geldiyse şöyle de diyebiliriz: herkes sevgiye layıktır, layık olduğunu düşünenler dışında.
şimdi bana öyle geliyor ki, dünyada var olan olağanüstü miktardaki acının tek açıklaması bir tür “sevgi” olabilir. başka herhangi bir açıklama bulamıyorum. başka bir açıklaması olmadığına eminim ve dünyalar gerçekten de dediğim gibi “keder”den yaratılmışsa sevgi tarafından yaratılmıştır, çünkü uğruna dünyalar yaratılan insan “ruh”unun başka biçimde mükemmeliyetin sınırlarına ulaşması olanaksızdır. güzel bedene “haz”, güzel ruha “ıstırap” gerekir.