Necə səslənir? Necə görünür? Olub və keçibmiş kimi, rəvayətdi də edirmişik kimi... Olur e olmağına, amma keçmir, iz
qoyur. Yıxılırsan, ağlayırsan, amma
durursan heç kim əlindən tutmasa belə, özün tək qalsan belə, durursan, ağlaya-ağlaya, kənardan heç kim görməsin məni yıxılan anda deyə-deyə, amma
canın yanır, yenə digərlərini, başqalarını düşünə-düşünə qalxırsan o yerdən, bir müddət keçir unudursan ağrısını. Olub keçir, amma izi qalır. Qanı quruyur, silinir, yuyulur, təmizlənir. Göz bəbəyin kimi saxlayırsan o yaranı. İllər keçir eyni izi hər dəfə görürsən, hər dəfə xatırladır, hansı ki o yıxıldığın günü, amma "alışmış" olursan
artq o izi hər dəfə görməyə. Alıșmıș olursan hər dəfə ilk günki kimi hiss etməyə, alışmış olursan hər șeyə, sadəcə alışırsan zamanla.