Son ümid də sovrulub yox olandan sonra sanki səhraya düşür insan. Yeni ümidlər axtarır özü də istəmədən. Sonda yenə o ümidlərin necə məhv olduğunu, solduğunu seyr etmək üçün... Çarəsizlik içində ümid axtarmaq necə də miskin bir haldır.
Alın yazısından qaçmaq olmur. Neyləsən də, olacağa çarə yoxdu. Heç bir şey etməsən, sonra deyəcəksən ki, kaş edəydim, bəlkə, hər şey daha fərqli olardı. Ancaq eləsən və olmasa, ən azından biləcəksən ki, sən əlindən gələni elədin.
+Görəsən, orda, uzaqlarda xoşbəxt olacam?
-Uzaqlarda həmişə hamı xoşbəxt görünür. Sonra sən gedib o "uzaqlar"a çatırsan və görürsən ki, sən demə, qeyri-adi heç nə yox imiş.
+İndi nə deyirsən? Yalnız əlimizin çatmadığı yerlər gözəl olur?
-Xəyalı gözəl olur, hə. Sonra adiləşir. Məsələn, ulduzlara əlimiz çatmır, ona görə onlar gözəldi. Heç ulduzun gözəl və maraqlı olmadığını düşünən adam görmüsən?
+Yox...
-Çünki əlçatmazdılar.... Bax burda xoşbəxt ol. Beyninin içində.
İnsanlar yarımçıq qoyduqları hər işə görə sonradan peşman olurlar. İllər keçsə də, tez tez dilə gətirir, sona kimi getmədiklərinə görə heyifsilənirlər. Natamam qalmış hisslərimiz, yaşamadıqlarımız qorxub addım atmadığımız hər an hər hadisə hər insan yenidən, təkrar-təkrar eyni yerə qayıtmaq üçün bəhanə olur. Cavabsız suallarımız müxtəlif zamanlarda, tam da unutduğumuzu düşündüyümüz vaxt yenidən bizi qarşılayır.