Çoxdandır ki, üzümdə ölü görmüş bir adamın ifadəsi var. Yalandan belə olsa gülə bilmirəm, Xoşbəxt olmaqdan keçdim, sadəcə səhərlər oyanıb özümə çay dəmləyəcək qədər həvəsim, öz çiynimdəki dərdləri qaldıra biləcəkqədər güc, bir də dünyadakı bütün mahnıları dinləyə biləcək
qədər uzun bir yola çıxmaq istəyirəm. Nə bir adam, nə bir nəfəs. Keçmişə yox, özümə sığınmaq istəyirəm. Özümdən qaçmaq yox, özümü tapmaq istəyirəm. Bədənimlə ruhum kim daha çox yorulub deyə yarışırdı
adətən.
Bəzən qucaqlamaq șərtdir. Sözlərin təsirini itirdiyi vaxt, qucaqlayıb yaraları sarımaq lazım. Yoxsa zamanla yaranı da unudarsan, yara açanı da. Və əgər qucaqladığınız adamın heç olmasa bir yarasını sarıya bilməyibsə o qollar. Ya düşmən çox dərindən vurub, ya da səhv adamı qucaqlamısız.