Bir insanın başkasına karşı asla ödeyemeyeceği borclar, gönül borcu, vicdan borcu ve sevgi borcudur. Birini kaybettikten sonra anlıyorsun borçlu olduğunu. Ama iş işten geçtikten sonra bir anlamı olmuyor elbette. Onun için değer verdiğiniz kişi her kim ise onu kaybetmeden önce ödeyin borcunuzu.. ya da hiç borçlu kalmayın. Sevin, değer verin, eğlenin, bol bol anılar biriktirin, gülün, ağlayın birlikte. Ama ağlatmayın, kırmayın. Ama en önemlisi affdedin. Affetmek bir insana verilmiş en büyük güç ve bir lütuftur. Affetmeden hayatınız duzene girmez, yeni başlangıçlar yapamazsınız. yerinizde sayar durursunuz.
Ben affedemiyorum, bazen sevdiklerimi ama en çok da kendimi... Affedemiyorum, kabullenemiyorum, mutlu olamıyorum ve devam edemiyorum.
Yazık ediyorum önündeki güzel günleri göremeyişime. Kalbi nasır bağlamış taştan bir insana dönüşmüş durumdayım.