İnsanların maskelerinin altındaki kimlikleri beni her zaman korkutur. Bazen o maskelerin birkaç saniyeliğine düştüğüne tanık oldum ve neye inanacağımı bilememiştim. Her gün gördüğüm o iyi yüz mü gerçekti, yoksa sadece birkaç saniye görebildiğim o karanlık yüz mü? Bu yüzden bazen gerçeklik algımı kaybediyorum.
Mr. Heathcliff’in çocuğa el kaldırdığını, onu bedenen hırpalandığını sanmıyorum; neyse ki çocuğun gözü böyle şeylerden yılacak gibi değildi de, insanda o türlü eziyet etme hevesini uyandırmıyordu.
Hareton’la cenazeyi izlemeden önce, talihsiz yavruyu tutup masanın üstüne kaldırdı ve garip bir zevkle, "Şimdi artık tamamen benim oldun, oğlum! Göreceğiz bakalım, aynı hırpalayıcı rüzgâr karşısında başka başka iki ağaç aynı biçimde bozulur muymuş, bozulmaz mıymış!" dedi.