diyojen
@ficida
bir şey arıyorum
Orhan Pamuk 'u ilk defa okudum. Peki okuduktan sonra şimdi ne düşünüyorum, ne hissediyorum? Daha okuduğum sırada düşündüğüm şey, Pamuk'un fazlasıyla okunması gereken bir romancı olduğudur. Yargılamak değil anlamak, ahkâm kesmek değil anlatmak anlayışı benimsediğini anladığım gerçek bir sanatçı olduğunu kitabı okurken anlıyor insan. Kendi tanımıyla Türkiye'nin minyatür bir profilini ortaya çıkarmak istemiş. Başarılı olmuş mu peki? Başarısız diyemem. Başarılı denir mi? Elbette, denir. Bazı şeyleri daha çok ön plana çıkarabilirdi. Şey diyorum, bilerek şey diyorum. Çünkü o "şey"lerin ne olduğunu bilerek gizliyorum. Çünkü bana göre daha fazla öne çıkarılması gereken "şey"ler başkası için gerekli olmayabilir. Ayrıca kendisi yazar olarak kurgusunu belli bir merkezde tutma özgürlüğüne sahip.
Yine de içeriğin, ana hikaye için yeterli olduğunu düşünüyorum. Şunu da belirtmek gerekir ki: Post-modern edebiyatın egemen olduğu anlatı dünyasında yani günümüzde, bu romanın anlatısı da fazlasıyla bunu gösteriyor bize. Yazarın bir karakter olarak görünmesi, gerçek ile kurgu arasındaki geçişi sisli bir alana dönüştürüyor.
Ayrıca hikayenin en merak konusu olacak olaylarından bazılarının cevapsız kalması ise üzerine düşünülmesi gereken yerler. Yazarın bunu bilinçli tercih ettiğini anlamak zor olmasa gerek.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bana göre romanlar, insanlar hakkında ahlaki yargılar vermek için değil, onları anlamak için yazılır.
Orhan Pamuk'un Romancılığı
Türkiye'de roman okurlarının çoğunu oluşturan, dindar olmayan, Batılılaşmış kadın okurlar, başörtüsü taktığı için üniversiteye alınmayan kadınların anlaşılabilir dertleriyle ilgilendiğim için huzursuz oldular. Orta ve yukarı sınıf Batılılaşmış tanıdıklardan, aile dostlarından, "Orhan bu dincilere niye anlayış gösteriyor!" diye sitemkar ifadeler işittim o günlerde. Roman sanatının en temel ve en güçlü yanının, bizim gibi düşünmeyenlerin, bizim gibi yaşamayanların âlemini de dürüstçe anlamak, en azından anlamaya çalışmak olduğunu, böylece yaşayarak hissettim. Romancı, okurlarının bilmek, anlamak istemediği, hatta tehlikeli bir düşman olarak gördüğü "öteki"nin insanlığını da ortaya koymalıdır.
Bu kuzu millet dinine bağlıdır ama en sonunda dinin değil devletin buyurduğunu yapar.