Derinliği olmayan bir kurgu
Okuduğum ilk Sinan Akyüz kitabıydı. Yanlış kitapla yaptım bunu sanırım. Kitapta zamanı asla kestiremiyor insan bir dönem kitabı mı günümüzde mi geçiyor belirsiz. Kurgusu çok basit böyle bir gerçek hayat hikayesine? daha derinliği olan cümleler isterdim. Bana bir şey kattı mı sorusına hayır cevabı verirken hiç zorlanmadım. Çok fazla nasihat içeriyor hatta nasihat vermek için adeta zorluyor sanki yazar. Hele sonu her şeyi bitirdi bende. Han bu kadar aşık ve minnettarken nasıl böyle bir yanlışın içine düşer ve Fidan nasıl böyle rest çekmişken bu kadar hızlı affedebilir? Taşların yerine hiç oturmadığı bir kitaptı benim için. Tek iyi yanı çok hızlı okunduğu için maruziyetim azdı.
Yerli dizi senaryosu okudum. Sürekli acı çekme vardı kitapta. Bitmeyen bir ızdırap...
Kötü bir kitap değildi.
Bayıldım dediğim bir kitap da olmadı.
Tüm söyleyeceklerim bu kadar.
Keyifli okumalar...
“Bu hayatta en güzel şey, insanın sevdiğiyle vedalaşabilmesidir. Peki ya vedalaşamadan gidenler?"
Bir insanın yüreğine kaç acı sığar?
Sinan Akyüz'ün kaleminden Fidan Hanım’ın hayatına misafir oldum. Büyükada’nın çam kokulu sokaklarında dolaşırken ada sıcaklığını, eski köşklerin ruhunu ve o nostaljik atmosferi iliklerime kadar hissettim. Gerçek bir hikâyeden ilham alınarak yazılan bu eser; geçmişin yaralarını, sırlarını ve insanın içine işleyen kayıplarını bugüne taşıyor.
Tıp öğrencisi Fidan’ın; doktor babası ve ailesiyle huzurlu giden hayatı, ablasının evliliğiyle bambaşka bir hâl alıyor. Öğrendiği sırlar ailesiyle bağlarını koparırken, hayatına aşkı öğreten Han çıkıyor karşısına. Ama bazen aşk aynı yere bakmak değil, hayata aynı yerden bakabilmekmiş… Fidan çok sevdi, çok fedakârlık yaptı, yıllarını verdi. Fakat acılar onun peşini hiç bırakmadı.
Yazar öyle kırılma noktaları yazmış ki her sayfada başka bir ters köşe yaşadım. Özellikle vedalaşamamanın ağırlığı, pişmanlıkların insan ruhunda bıraktığı iz ve kaderin sert yüzü çok etkileyiciydi.
Bu kitap bana bir şeyi tekrar hatırlattı:
İnsan bazen herkesi severken kendinden vazgeçmemeli… Çünkü Allah kulunun yaşadıklarını da, sessizce taşıdığı yükleri de görür. Ve zamanı geldiğinde herkes hak ettiğini mutlaka yaşar.
Sinan Akyüz ile tanıştığım ilk eserdi ama kalemine gerçekten hayran kaldım. Kalemi daim olsun…
#okudumbitti
Yaprak dökümü tadında bir kitaptı. Hiç mi iyi bir şey olmaz, hep mi bir felaket... Karakterleri de hiç sevemedim; ya Polyanna gibiydiler ya da kara bulut misali karamsarlardı. Sadece kaynana karakterini beğendim, harbi kadındı.
Ve yazarın okuduğum Saray Bosna serisi kitapları gibi değildi. Onlarda ruh vardı, ileti adrese ulaşıyordu; bunda maalesef olmadı.
20’li yaşlar severek okur bence.
Sinan Akyüz’ün anlatım tarzı bu romanda da oldukça akıcıdır. Yazar, okuyucuyu sade bir dil kullanarak duygunun içine çekmeyi başarıyor. Özellikle iç konuşmalar ve geçmişe dönüşler sayesinde karakterlerin yaşadığı acılar daha etkili hissediliyor. Romanda “veda edememek” duygusu güçlü bir tema olarak işleniyor. Bu yönüyle kitap, sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda insanın geçmişiyle hesaplaşmasının da hikâyesi hâline geliyor. İnsanı şaşırtan ve etkileyen bir kitap.
Kitabın sonu beni çok şaşırttı, hüzünlendirdi. Hayatta kimse tam anlamıyla mutlu olamıyor.. Hep bir şeyler eksik kalıyor. Fidan Hanım güçlü bir karakter olduğu için yaşadıklarının üstesinden gelebilmiş.. Okunması gereken kitaplardan.
