Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür.
Ayrılmak istemediğin bir yerde bıraktığın nesne, oraya bağlı kalmanın bir yoludur. Dönmeyi ummanın bir yolu.
Zamanının büyük kısmını gereksiz işlere harcadığını bilirsin ama yine de kendini onlardan kurtaramazsın.
Sabahın Üçü anne babası küçükken ayrılmış aile ilişkileri zayıf olan Antonio'nun hikayesini anlatır. Yedi yaşında hayatında bir şeylerin ters gittiğini fark eder ama o an tam olarak adını koyamaz yıllar geçer ve durumun adını bir krizle koymak zorunda kalır. Antonio epilepsi nöbetleri geçirmektedir. Bu hastalığı kabul etmeyip herkesten gizleyerek yıllar geçirmeye çalışır. Sevdiği tüm durumları bırakmak zorunda kalır. Bir gün babasının Antonio'yu Marsilya'da bir doktora görünmesini ister ve annesi babasıyla birlikte gider. Orada doktor Antonio'ya normallik hissi verir iyileşebileceğini söyler tedavisini değiştirir. 3 yıl sonra yeniden gelmesini test vermesini ister.
3 yıl dolup gittiklerinde sadece babasıyla gider ve bu kontrol de iki gün uyumamaları gerekecektir. Bu uykusuzluk onlar için yoğun bir bağa dönüşür. Sokak sokak dolaşırlar, konuşurlar ve daha bir çok şeyi birlikte yaparlar. İki gün içinde sadece sokakları değil birbirlerini, geçmişlerini de keşfederler. Antonio babasını gerçek anlamda ilk defa tanır; babası da onu ayrı bir insan olarak görmeye başlar. Aralarında kurulan sessiz bağ, birbirlerine keşfetme süreci sessizce kalbime dokundu. Antonio'nun da kalbine böyle dokunmuştu.
