Sabahın Üçü anne babası küçükken ayrılmış aile ilişkileri zayıf olan Antonio'nun hikayesini anlatır. Yedi yaşında hayatında bir şeylerin ters gittiğini fark eder ama o an tam olarak adını koyamaz yıllar geçer ve durumun adını bir krizle koymak zorunda kalır. Antonio epilepsi nöbetleri geçirmektedir. Bu hastalığı kabul etmeyip herkesten gizleyerek yıllar geçirmeye çalışır. Sevdiği tüm durumları bırakmak zorunda kalır. Bir gün babasının Antonio'yu Marsilya'da bir doktora görünmesini ister ve annesi babasıyla birlikte gider. Orada doktor Antonio'ya normallik hissi verir iyileşebileceğini söyler tedavisini değiştirir. 3 yıl sonra yeniden gelmesini test vermesini ister.
3 yıl dolup gittiklerinde sadece babasıyla gider ve bu kontrol de iki gün uyumamaları gerekecektir. Bu uykusuzluk onlar için yoğun bir bağa dönüşür. Sokak sokak dolaşırlar, konuşurlar ve daha bir çok şeyi birlikte yaparlar. İki gün içinde sadece sokakları değil birbirlerini, geçmişlerini de keşfederler. Antonio babasını gerçek anlamda ilk defa tanır; babası da onu ayrı bir insan olarak görmeye başlar. Aralarında kurulan sessiz bağ, birbirlerine keşfetme süreci sessizce kalbime dokundu. Antonio'nun da kalbine böyle dokunmuştu.
Irvın D. Yalom Günübirlik Hayatlar eserinde terapi odasından seçtiği 10 tane değerli hayat hikayesini anlatıyor. Yalom sadece danışanlarını değil kendi duygularını, hatalarını da açıkça paylaşır. Bu yönüyle eser terapi odasında yaşananlar kadar, terapistin iç dünyasını görmek de insana iyi geliyor. Yalom eserini, terapinin teknikler bütünü değil iki kişinin arasındaki bağ olduğunu vurgulayarak temellendirir.
Anlatılan hayat hikayelerinde ise insanın ölümle yüzleşme, zamanın geçiciliği, yalnızlık, anlam arayışı, özgürlük, sorumluluk gibi ilişkisini ele alır. Hayat sandığımız kadar uzun olmayıp aradığımız anlam ise küçük anların içindedir Anlatılan hikayelerin hepsinin farklı sorunları var ama hepsi küçük anların içinde.
Peki ya insanı iyileştiren şey nedir sahiden acımasız gerçeklerden kaçmak mı yoksa onlarla yaşamayı öğrenmek mi? Yalom hayatı düzeltmekten çok, onu daha bilinçli yaşamayı öğreten bir kitap. Ve belki de en büyük iyileşme tam olarak burada başlıyor.
Benim için bu kitap insanın sessizce kendine ayna tuttuğu eserlerden biri olarak rafa yerleşti.
Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.
2026'ya başlarken seçtiğim o kitap etkileyici ve hüzünlüydü. Ölüm hayattaki herkesi korkutan, konuşulmak istenmeyen konulardan biridir. Yakın birini kaybettiyseniz zaten oldukça zor gelir. Eserimizin konusu babasını kaybeden yazarımızın öncesi ve sonrası yaşadıkları… Kitaba başlarken kendisi "kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, ortasında…" cümlesini kuruyor. Yazar kansere yakalanan babasının sürecini, ölümünü, ilişkisini ve sonradan yaşadığı yas sürecini anlatıyor. Ağır ağır giden bu hastalık sürecinde giden kişi çevresindekilere kendisinin yokluğuna alışma süreci gibi ilerliyor. Eser kesin bir bitiş ile bitmiyor zaten yas süreci de tamamlanmaz sadece taşınılabilir hale gelir. Hayat devam eder fakat artık eksik, sessiz ve farklı bir biçimde. Kitap bitiminde bende uyandırdığı düşünce yaşarken neleri görmezden geliyoruz, ihmal ediyoruz?
Sessiz bir günde aktı ve gitti.
İyi okumalar.
"Ne yaşarsam yaşayayım, hangi kararları alırsam alayım, doğup büyüdüğüm yerle garip bir bağım var. Dünya tersine döndüğünde ilk gittiğim yer orası oluyor.
Biri beni bir yere çağıracaksa, önce oraya çağırıyor.
Diğer tüm yaşam alanlarım birden ikame oluyor; sanki her şey, zamanı gelince oraya dönebilmek için yaşanıyor."
Bazı evler sessizdir… ama insan o sessizlikte büyür.
“Babam, Ev ve Yumurta Kabukları”ndaki Bilge’nin yıllar sonra aynı eve dönüşünü okurken, sessizliğin insanın içindeki bütün yaralara nasıl dokunduğunu hissettim. Roman, aile bağlarını, kırılgan taraflarımızı ve çocuklukta yaşanan küçük ama derin yaraların yetişkinlikte nasıl büyük bir gölgeye dönüştüğünü yalın ama derinden vurucu bir dille anlatıyor.
Benim için bu kitap, kapıların ardında saklı bir geçmişle yüzleşmek demekti.
Bilge’nin evin odalarında dolaşırken çocukluğunu oluşturan detaylarla tekrar karşılaşması, annesiyle ve babasıyla yaşadığı bütün sessiz savaşların gözlerinin önünden yeniden geçmesi…
Evin koridorlarında kendi yankısını arayan her çocuk gibi, onun da acıları dinmemişti.
Baba figürü romanda hem sevilen hem uzak kalınan biri.
Bir dönem evden uzaklaşmasını, hatta bazen ölmesini bile dileyen bir çocuk…
Ve yıllar sonra, babasının yarı ölü hâliyle aynı evde yaşayan bir yetişkinin hikayesinden daha fazlası.
Bu sene favori kitaplarım arasına yeni bir tanesi daha eklendi.
Genç bir doktorun köydeki ilk görev yıllarını anlatan bir eser. Doktor, yeni mezun olmuş ve teorik bilgileriyle nereye gideceğini bilmeden, bilgisizliğiyle zor koşulların içinde buluyor kendisini. Kitap boyunca çaresizlik duygusu ve mücadeleci ruhu hep ön planda. Bilmediği halde, onu çağıran meslektaşına yardıma gitmesi bu mücadeleci yanının en güzel örneği. Ne olursa olsun hastalarını görme sorumluluğunda. Kendi korkuları ve kaygılarıyla her hastayla karşılaşmasıyla tekrar yüzleşiyor. Yalnız kaldığında, düşüncelerinin baskısına rağmen cesur olmaya çalışıyor. Köy hastanesinde doktor olmanın ne demek olduğunu kabul ettiğinde, öğrenmenin ve kendini geliştirmeye devam etmenin önemini anlıyor.
Benim için kitap, çaresizlik ve kaygının kitabı olabilir. İnsanın korkularının üzerine gitmesi ve sorumluluk almayı öğrenmesi üzerine etkileyici bir eser. Kısa öykülerle ilerlediği için sade ve akıcı.
Yazarımız Bulgakov da kendi yaşamında doktordu ve eserine bazı kişisel deneyimlerini katmıştır örneğin bir dönem morfin kullanımı gibi yaşantısından izler görülebilir.
