Gülcihan Oyman
@filosofo
“Sanat uzun, hayat kısa, fırsat kaçıcı, deneyim aldatıcı, karar zor''
18 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
10/10
2019 495. kitabı
Çevremden gizlenerek -korkarak- korkuma karşı zor kullanarak - içten içe ve çok derinden sarsılarak- neredeyse yasadışı bir mücadeleydi yazı yazmak benim için...
(Asım Bezirci ile olan bir söyleşi, Soyut Dergisi, 1965)
Evet geldik Yanık Saraylar'a çıktığı günlerde edebiyat otoritelerini yıkan, yıktığı için hazmedilemeyen ve bir sürü saldırıya maruz bırakılan Yanık Saraylar'a....
Her incelememde Sevim Burak'ın çok değerli bir yazar olduğunun altını çiziyorum. Temin edebildiğim kitaplarının üzerine bir şeyler yazmak da o yüzden bir ödev benim için. Bir yazarın unutulmuşluğunun önüne bir nebze geçebilmek için onu sürekli hatırlatmak, onun üzerine elden geldikçe yazmak gerekiyor yani en azından değerini kavrayan her okurun öyle yapması gerekmektedir.
Sonradan Aysel Kudret ismini alan annesi Marie Mandil Bulgaristan’dan Türkiye’ye göç etmiş bir Yahudi’ydi. Babası ise Mehmet Burak adlı bir gemi kaptanı. 21 Yaşına kadar Kuzguncuk’un tepsindeki evlerinde yaşadı. Yahudi toplumunun arasında yıllarını geçirdi ve oradaki hayatının etkilerini metinlerine yansıttı...
"Hikayelerimin üstünde biri gibi, değildim. Hikayelerimin hikaye oluncaya kadar başından geçenler benim başımdan geçenlerdi. Örneğin, yazdığım kelimelerin Oda-el çantası-teneke-masa-igne-tramvay'ın karşılığı kendimdim... Yazarken, zaman geçiyor, boyuna değişiyordum-nesne'lerle birlikte."
(Kitap-lık no. 71 Nisan, 2004)
Yanık Saraylar kitabından yer alan öyküler alışılmış düzyazı dilinin ötesine geçen bir nitelik gösterirler. Metnin içinde dil kuralları zorlanır; cümleler kırılır, sözcükler büyük harflerle yazılır, sözcükler ve cümleler tirelerle ayrılır. Başka bir deyişle metin bir parçalanma süreci içinde gelişim gösterir.
(Yaşama Teğelli Öyküler, Seher Özkök sayfa 38)
Yanık Saraylar ilk yayınladığı
Tanrı bilgisi, insanın özgürlüğü gibi konularda, yetersizliği
sonucu; gene usun araçlarını özünde taşıyan, ancak
ustan daha çok bir nesne olan, düşünceyi uyandırmasıdır.
Bu yüzden, felsefe yapmak, kendi kendini yakınlandırmak
için, ussal bilginin sınırlarına değin varmaya çabalar.
Her nesneyi iyiden iyiye gördüğünü sanan kimse, felsefeye
yaraşır biçimde düşünmüyor demektir... Bilim yoluyla,
varlığın bilgisi konusunda, her nesneyi kesinlikle kavradığına
inanan kimse, bilimsel bir saçmalık içine yuvarlanmıştır.
Bilinç kendini iki yokluk arasında kurar. İnsan olmak bir
yokluktan bir başka yokluğa gitmektir ya da daha doğrusu
gidiyor olmaktır, gider durumda olmaktır. Ölüm yokluktan
başka bir şey olmadığına göre iki ölüm arasında varolmak
da diyebiliriz buna. İnsan bir yokluktan çıkar gelir ama bilinç
bir yokluktan doğmaz, o dünyadan, tarihsel dünyadan,
bir bakıma tarihin kendisinden doğar. İnsanlık tarihtir, birey
olmak insanlıkta olmaktır. Bilinç doğrudan doğruya doğal insani
bir ortamda oluşur, daha geniş çerçevede bir tarihte
varlığına ve anlamına kavuşur.
Koşullar felsefeye ne kadar uygun olursa olsun filozoflar dünyaya
çok az gelen insanlardır. Dünyanın yükünü çekmek ya da
sorumluluğunu almak kolay değildir: filozofluk hamallıktan daha
zordur. Hamal sırtından küfesini indirdiği anda hamal değildir. Banka
memuru da bankadan çıktığı anda banka memuru değildir. Ama
filozof uykusunda bile filozof olmak zorundadır. Her ülkede, her dönemde
adı bilinen ya da bilinmeyen pek çok düşünür vardır. Hiç filozof
yüzü görmemiş ülkelerin bile pek çok düşünürü vardır.
