Hapishaneler, halkın köleliğinin sembolüydüler. Yalnızca, halka,
köylülere ve işçilere boyun eğdirmek için inşa edilmişti hapishaneler.
Yüzyıllar boyunca, bütün ülkelerde buıjuvazi isyan ruhunu ya da kitlelerin direnişini hep idamlar ve hapis cezalarıyla bastırmıştır. İçinde
bulunduğumuz dönemde ise, Komünist-sosyalist devlette kır ve kent
proletaryası hapishanelerde çürümektedir. Özgür insanlar için hapishanenin hiçbir kullanım değeri yoktur. Hapishanenin olduğu yerde,
halk özgür olamaz. Hapishane işçilere yönelik sürekli bir tehdit, işçilerin bilinçlerine ve iradelerine yapılmış bir tecavüz ve köleliğin en
gözle görülür göstergesidir. Mahnovistler hapishaneleri böyle değerlendiriyorlardı. O nedenle gittikleri her yerde hapishaneleri yıktılar.
Berdyansk’ta, hapishanenin dinamitlenmesi sırasında inanılmaz büyüklükte bir kalabalık vardı, herkes hapishanenin yıkılmasına aktif bir
şekilde katılıyordu. Aleksadrovsk, Krivoi-Rog, Yekaterinoslav ve bütün diğer şehirlerde, Mahnovistler hapishaneleri yakıp yıktılar. İşçiler
her yerde bu eylemi coşkuyla karşılıyorlardı.