Yıllarca evde oturup halimden memnun olabilirdim. İstasyonlar olmasaydı şayet. Geceyi yarıp geçen gürültünün, lokomotifin sesi olduğunu sanırız. Özlemin de sesidir o.
Ne yazık! Dünyada sadece tek bir varlığı sevmek ve karşınızda durup size bakar, cevap verir konuşurken, sizi tanımadığını fark etmek! Sadece onun tesellisine ihtiyaç duymak ve bunu yapması gerektiğinden habersiz olan tek kişi olduğunu anlamak!