Açlığı, yalnız kendi büzülmüş midesinde değil, çocuklarının da büzülmüş karınlarında duyan bir adamı nasıl korkutabilirsiniz?
Bir zamanlar ıssız yerlere gidip kendi ruhunu bulmaya çalıştığını söylerdi. Sonunda kendi öz ruhu sayılabilecek bir ruhu olmadığını anlamış. Koskoca bir ruhun bir küçük parçası onunmuş. Issız yerler iyi değildir, derdi. Çünkü kendi payı olan o küçük ruh parçası, diğer ruhların arasında olmadıkça, bütününün yanında olmadıkça hiçbir işe yaramıyormuş.
Ölmeyi öyle çok istiyorum ki! Çok istiyorum. Şart. Uyumak gibi. Biraz ölmek. Öyle yorgunum ki! Yorgun! Belki… bir daha uyanmamak.
Aslında iyi adamlardı. Onları kötü yapan, birtakım şeylere ihtiyaçları olmasıydı. İşte o zaman anlamaya başladım. Tüm dertlerin başı ihtiyaç.