“İyi ki içimden kendimle konuşabiliyorum.
Yoksa ölürdüm yalnızlıktan. İyi ki düşünmek öğretilmiş bana.
Allah’ım şükürler olsun.
Kendime yetebileyim diye bir ‘iç’ verdin bana.”
Güzden kalan yapraklar etrafta uçuşuyor.Birini alıp defterimin arasına koyacağım. “Ayrı geçen ilk kışımız,” yazacağım bulunduğu sayfaya. Ellerim titreyecek, ağlayacağım. Ama gün gelecek unutacağım, üzüldüğümü bile.