Benim kendimle konuşmam lazım ama böyle içimden değil bayağı sesli sesli konuşmam lazım. Çünkü içinden Konuştuğunda sanki bir kumandaya sürekli basıp kanalları değiştirir gibi beyin oradan oraya atliyor, ama dışarıdan sesli bir şekilde Konuştuğunda bir bağ var bir zincir var ve o zinciri koparamıyor, bu yüzden daha çok net bir sonuç ortaya çıkıyor. Çünkü başkasıyla konuşur gibi konuşuyorsun, bağlamdan kopmuyorsun.
Bazı insanlar bir şeyleri dile döktüğünde ancak kafasında oturtur. Ben genelde konuşurken fark ediyorum bir şeyleri.
Dün mesela işten geldiğimde akşam yemeği olarak ne yemek istediğimi bilmiyordum. İnsan bazen canının ne çektiğini bile bilmiyor ki, bu kadar basit bir sorunun bile cevabını bilmiyor! Ama aynada sesli bir şekilde kendimle bu konuyu konuşup tartışıp en sonunda canımın bir fırın yemeği, fırında sebze yemeği çektiğine karar verdim. 1 saat sonra da o yemeği yapıp pişirirdim. Ve gerçekten tam da nokta atışı yapmışım.
İç sesimiz o kadar bastırılmış ki belki de , duymak için onu gerçekten kulaklarımızla da duymamız gerekiyor.
Sonra düşündüm hayatımdaki bütün kararları bu şekilde alsam neler olurdu?
-Fridas 12 nisan sabah 9:30