Fridas
@firdevskrmn
Yazdığım şiirleri paylaşıyorum. Duygularıyla düşünen biriyim.
Sanat, müzik, edebiyat ve psikoloji…
Hayatı sorgulayan, iç dünyasıyla yaşayan bir yolcuyum.
(İstekler davet amaçlıdır .)
Ama hayır,
Sığmıyorum bu kabuğa.
Alışmak? Yürek isteyen bir ihanetti bana göre.
Kabullenmek?
Kendimden vazgeçmekti. -Fridas
OLMAK İSTEDİĞİM YERŞiir
Acı bir boşlukta yankılanıyor içimde,
Sanki ben değilim bu hayatın öznesi.
Potansiyelimin gölgesi düşüyor üzerime,
Ve ben, o gölgede kayboluyorum sessizce.
Olmak istediğim yer,
Bir yıldız gibi uzak…
Olduğum yerse,
Bir labirent – çıkışı unutulmuş.
Belki sabah olur birazdan…
Ama ben hâlâ buradayım.
Biraz daha net,
biraz daha çıplak,
biraz daha ben.
Çünkü her gece,
kendime attığım küçük bir adım.
Ve her adımda
biraz daha ev oluyorum kendime.
En gerçek yüzümŞiir
Ben böyle böyle sabaha kadar uyanık kalıyorum.
Uyumuyorum çünkü
hala içimde anlatılmamış bir şey var gibi.
Henüz yazılmamış bir cümle,
henüz dökülmemiş bir his…
Ve belki de biliyorum:
O son cümleyi yazmadan
rahat edemeyeceğim.
Çünkü bu gece ben kendime aitim.
Gözlerim açık,
ama karanlıktan korkmuyorum.
Çünkü biliyorum…
En gerçek yüzüm,
ışıklar sönünce ortaya çıkıyor.
Yastığımın yanında duran kalem
benden önce uyanık bu gece.
Kâğıda düşen her kelime
biraz daha hafifletiyor içimi.
Sanki içimde birikenler,
sessizce dışarı akıyor.
-Fridas
Ama şimdi anlıyorum;
herkes sevilmek ister,
ama herkes
sevmeyi bilmez.
Ben ikisini de bildim.
Ve bu yüzden belki de
en çok kendime sarılmayı öğrendim.