İçimde bir tuhaf ürküntü ve huzursuzluk var. Zihnim bulutlandı. Düşünemez oldum. Titriyorum. Sıcaklık ve hayat istiyorum. Birilerine yakın olmak,birileriyle konuşmak istiyorum.
Uyanan anıların hep böyle sakin,sessiz sahneler olmasının nedeni şimdiki hayatımızın sessizlikten tümüyle uzak oluşudur. Huzur öyle erişilmez bir şey ki !
Ufkun ötesinde çiçekli bir ülke var. Bu ülke öyle sakin ki,asker ağlamak istiyor. Unutmadığı şeyler varmış meğer...Hiçbir zaman sahip olmadığı için hiçbir zaman unutamadığı şeyler...Anlamadan yitirdiği şeyler...Ömrünün yirmi baharı da o ülkede değil mi ?