Hükümet adamları, şiirden, romandan, resimden hoşlanmıyordu. Hele köylülerden, işçilerden, yoksullardan söz eden şiirlerden yılan görmüş gibi ürküyorlardı.
Musa, o zaman halk yığınlarında adalet duygusunun hiç de gereği gibi gelişmediğini ayort etti. Halk ancak kendisi dara düştükçe adaleti anıyor,bunu başkaları için tanımıyordu. Bunun için bir daha inandı ki adaleti getirse yeryüz0ne bilinçli, insancıl insan kafaları getirecekti. Sınıfların, zümrelerin, diktatörlerin, halkların adaleti hüçbir vakit, saldırgan olmaktan kurtulamıyordu.
Gelecek bir gün gelecek, bütün bu yarasa karanlıklarında konuştuklarımızı gün ışığında da söyleyip yazabileceğiz. İnşallah o günler, belimizi bükmeden, dilimizi peltekleşmeden gelir.