İnsanlardan uzaqlaşıb tək qaldığım bu müddət ərzində özümü öyrənirdim yavaş-yavaş. Cəmiyyətin zövqlərinə yön verən bu cərəyanda deyildim. Öz sevdiyim hekayələri ayırd edə bilirdim. Tərəddüt etmirdim artıq. Biraz belə tərəddüt etmirdim. Etdiyim və yaşadığım hər şeydən çox razı idim. Heç vaxt heç bir kəsə demədiyim dəyərli fikirlərimi, hisslərimi və ürəyimdəki bütün sözlərimi özümə saxlayırdım. Onsuz da kiməsə desəydim öz dəyərlərini itirəcəkdilər. İnsanlardan çox bir şey gözləmirəm onsuz da. Beləsi daha yaxşıdı.