"Bir insanın gölgesi, kendinden hâsıl oluyor. Gölge, onun bir görünüşüdür. Bu kimseyi aşırı seven, gölgeyi filân görmez. Ondan başka bir şey görmez. Gölge, o kimsenin aynıdır, diyebilir."
Ona göre en yüce varlıktı "Gök." Ambar muhafızı da olsa, çoban da olsa, adalet nazırı da, bir cümle son sayfasında yankılandı durdu Konuşmalar'ın: "Göğün buyruklarını bilmeden büyük ve üstün insan olmak ne mümkün!"
"On beş yaşındayken kendimi öğrenmeye verdim. Otuz yaşında irademe sahip olabildim. Kırk yaşında şüphelerden uzaklaştım. Elli yaşında Gök'ün emrini öğrendim. Altmış yaşında seziş yoluyla her şeyi kavradım. Yetmiş yaşında doğru olan şeylere zarar vermeden kalbimin isteklerini yerine getirebildim."