aslı
@flawllay
öğrenci
İstanbul
153 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazar bu hikayeyi babaannesinin anlattığı bir hikayeden ve bir kazı sırasında yerin altından saçları upuzun olarak çıkartılan bir kızdan esinlenerek türetmiş. Hikaye kuduz bir köpek tarafından ısırılan bir kız çocuğuyla başlıyor ama ne şanstır ki kızımız kuduz hastalığını kapmıyor. Tabi o zamanlar bu hastalığın aşırı ciddi bir hastalık olması babasını endişelendiriyor ve çeşitli hekim görüşlerine başvursada en sonunda kızı bir manastıra kapatıyorlar. İşte burada bağnazlığa karşı ciddi eleştiriler görmeye başlıyoruz. Kızın içine cin girdiğini iddia eden rahibeler ve başrahipler kıza türlü türlü işkenceler yapıyorlar ve kız aslında korkusundan bağırmaya, saldırgan olmaya başlıyor e haliyle bu da manastırdaki insanları daha da tetikliyor. Sonradan için işine aşkta girince yazarın anlatmak istediği şeyler daha da çeşitlenmeye başlıyor. Aslında hikaye genel çerçevesiyle güzel ve akıcı olmasına rağmen ben içinde etkilendiğim bir şey bulamadım, o duyguları hissedemedim yani. O yüzden de benim için bir hayalkırıklığı oldu.
İsa’ya son akşam yemeği sırasında bir öpücükle ihanet eden Yahuda, İsa’ya ettiği bu ihanet yüzünden kötülüğün simgesi olarak anılır. Yahuda’nın bu öpücüğü ise Judas Öpücüğü olarak geçer ve İncil de şu şekilde anlatılır;
"İsa daha konuşurken bir kalabalık çıkageldi. Onikiler’den biri, Yahuda adındaki kişi, kalabalığa öncülük ediyordu. İsa’yı öpmek üzere yaklaşınca İsa, “Yahuda” dedi. “İnsanoğlu’na bir öpücükle mi ihanet ediyorsun?” (Luka 22:48)
Şimdi kitaba gelecek olursak, Leonardo Da Vinci’nin Son Akşam Yemeği tablosunu yaparken yaşadığı tıkanıklığı anlatıyor bize. Tabloyu çizerken Yahuda’nın yüzünü esinleneceği insanı bulamayan Leonardo, şehirde sürekli Yahudayı yani kötülüğün yüzünü arıyor ama bulamıyor. Bizde kitapta Leonardo’nun Yahuda olarak resmettiği kişinin hikayesini okuyoruz.
Bu olayla ilgili çeşitli teoriler varmış ve hangisinin doğru olduğu kesin değilmiş ama bu kitapta yazılan hikayenin okuması çok keyifliydi. Yazım dili çok akıcıydı ve hikayenin kendisi de etkileyiciydi. Okurken çok keyif aldım, size de çokça öneririm.
Benim için çoğunlukla hayal kırıklığı olan bir kitapla geldim bugün. Normal İnsanlar iki gencin uzun yıllar süren karışık ilişkisini anlatıyor bize. Bu anlatışı ise sade ve çok görmediğim bir yazım tarzıyla yazmış. Kitap dümdüz, mekan ve kişi betimlemelerinden uzak; detaya inilmeden yazılmış. Bu da olan olaylar ne olursa olsun onlardan etkilenmememe sebep oldu. Yine de bunu yargılamak bana düşmez çünkü yazarın yazım tarzı bu.
Kitabın içinde hayata dair o kadar fazla kötü olaya atıf vardı ki buna rağmen kadın ana karakterin hayata karşı bu kadar sert ve yıkılmaz durması şaşırttı beni. Gerçi yaşadığı şeyler onu daha çok psikolojik etkilemiş çünkü şiddet görmekten hoşlanmaya başladı ilerleyen sayfalarda. Diğer yandan erkek karakterimiz Connel’a ise pek ısınamadım. Zaten ikisi de sorunları çözmede sinir bozucu derecede kötüler. İstedikleri hayatı konuşmaktan korktukları için ellerinden kaçırıp durdular.
Anlatacak, konuşacak çok bir şey bulamıyorum ama sonuç olarak şunu diyebilirim. Klasikleşmiş hikayelerden psikolojik incelemeler çıkarmak istemiş yazar ama bana pek hitap etmedi açıkçası. O yüzden umudumu dizisine bağlıyorum, bakalım o nasıl olacak.
Kitabı okumadan önce klasik bir aşk hikayesi okuyacağımı sanıyordum ama okurken öyle ters köşe oldum, öyle etkilendim ki size anlatamam. Şiddet ve istismar dolu bir ailede büyüyen bir çocuğun aynı şeylerle dolu bir aşk hikayesine düşmesini okuyoruz kitapta. Hani bir şiddet olayı duyulduğunda hep birileri neden ayrılmamış der, anlamlandıramaz ya; bunun cevabını kitabı okurken anlayabildim biraz. Kitabı bitirdikten sonra öyle etkilendim ki sabah uyandığımda altını çizdiğim şeyleri tekrar tekrar okudum. Sanırım etkilenmemin en büyük sebebi kendimin de bu tarz hastalıklı düşünceleri kabullenme potansiyelinde olmamdı. İstismar yaşayan kişi karşısındakini ilk affettiğinde ben de ana karakterle birlikte düzeleceğine inanmıştım. Oysa ki bir kere bile aşırı sinir belirtisi gösteren kişi her zaman öyledir ve kendine değer vermeyi öğrenmiş birisi onu affetmemelidir. Düşüncelerimi ya da bu durumlardaki empati düzeyimi çokça değiştirdi bu kitap. Aynı zamanda kalbimi en çok kıran da kitapta yaşanan olayları yazarın kendi ailesinden esinlenerek yazması oldu. Etkilenirsiniz, etkilenmezsiniz, seversiniz, sevmezsiniz onu bilemem ama ben bana bir şeyler kattığını çokça hissettim. Tabi ben böyle anlatınca kitap tamamen karamsar şeylerle doluymuş gibi oldu ama öyle değil. Kitabın baş kısımları gayet keyifli ve eğlenceliydi. Aynı zamanda içinde çok olmasa da +18 sahneler de vardı.
İnsan Neyle Yaşar? // #kitapyorumuEdebiyat
Tolstoy’un altı hikayeden oluşan kısa bir kitabı “İnsan Neyle Yaşar?”. Daha önce niye hiç elime geçmedi bilmiyorum ama okumak şimdiye nasip oldu ve yaklaşık bir saat gibi kısa bir sürede bitirdim kitabı.
Kitap büyüklerimizin iyi olun, açgözlülük yapmayın, sevginin önemini unutmayın diyerek anlattığı hikayelere benziyor biraz. Genel olarak bir nasihat, bir mesaj vermek amacıyla yazılmış. Ben de içindeki bazı hikayeler okurken kendimi huzurlu hissettim ama bazıları içinse aynısını söyleyemeceğim çünkü fakir edebiyatı yapılmasını hiç sevmiyorum. Evet iyi olmak, birbirimizi sevmek güzel şeyler ama koyun gibi bütün kötülüklere kafamızı eğmemiz ise başka bir şey. Yazar ise bazı hikayelerinde abartılı bir şekilde bunu övmüş.
İnsanın hayatı mutluca yaşaması için karın tokluğu yetmez ya da insan ona kötülük yapan birine başını eğip “Bana biraz daha kötülük yapsana!” demez. Bana göre bunlar hayalperest ve saçma yaklaşımlar o yüzden içindeki birkaç hikaye beni hayal kırıklığına uğrattı. Tabi içinde sevdiğim hikayeler de olmadı değil. Mesela “Kızlar Büyüklerden Akıllıymış” hikayesindeki çocukların masumluğu çok hoşuma gitti.
Düşüncelerimin iyi kötü yönde çokça çatıştığı bir kitaptı bu. Ama genele bakarsam abartıldığı kadar sevemedim ben.