ömründe yaptığı tek iyiliğin sebebi kibir miydi yani? ya da lord henry'nin o alaycı gülüşüyle ifade ettiği gibi yeni bir heyecan arayışı mıydı? ya da olduğumuzdan daha iyi bir insanmışız gibi davranmamıza sebep olan o rol yapma isteği miydi? belki de hepsi.
freud'un "olaylara karamsar bakma eğilimi" olarak tanımladığı şey kesinlikle büyük anksiyetededir ve bu anksiyete bireyin kendisi, başkaları, dünya karşısında sürekli ve karmakarışık bir keyifsizlik, kuşku içinde olmasıdır.