Eda Alpaydın

Gül Toplamak

İçinden geçen çocukluğunu, gençliğini gördüm senin. Yüzünde yol alan can kuşunu, aşka dair cümleni. Ben gördüğümde bütün zamanlardaydın sen. Anladım bir kadına düşerse ışık nehirlere fısıldayandan, gecenin koynundan gül toplar, başka şey gelmez elinden. Sadece bunlar değil, sadece bunlar değil.. Yokluğunda çınlayan boşluklardan mezunum. Çok şey hissediyorum senin için Ama değil bunlar senin istediğin.

Sayfa 45·Kitabı okudu

Reklam

Eda Alpaydın

taş

İlk benim yüzüme rastladınız, en eskisiyim buranın. Karnıyım dünyanın. Yeryüzünün ağrısı bendedir. Kum ve kayaç benim. Issızlık bilgisiyim ben, sessizlik bilgisi. Durmanın ve kalmanın büyük planıyım. Her şeyi gördüm, her şeyi. Suyun gidişini, ağacın çiçeklenişini. Tekrar tekrar gördüm ben daha da görürüm. Büyük Zaman, benim. Denizler dalgalar dövdü beni, sert rüzgârlar yurt bildi zirvelerimi. Kırıldım, söküldüm, ufalandım; döndüm bitiştim tekrar kendime açsan, kırsan, baksan; bütün yeryüzü, her zerremde. Taş taşıdım, içim kendimden yorgun benim, dilim çok uzun bir yankı. En eskisiyim ben buranın.

Sayfa 37·Kitabı okudu

Eda Alpaydın

İncir

Ne yaprakları hatırlıyor ne güneşi Ne de düşmüş dalından Balı içinde kurumuş bir heves gibi Duruyor yerinde geçen sonbahardan

Sayfa 21·Kitabı okudu

Takip Önerileri

Eda Alpaydın

Eziyet

Ağaç duruyor. Yol da, ot da. Duran bir şey var bende, ağaç gibi. Onu ayaklandırıp, oradan oraya gitmem zor. Bende bir ağaç duruyor, bir ot Eserse arada rüzgâr Ağacın saçlarını o tarıyor. Aşk ayaklandırmıştı bir kere hatırlıyorum, ama... Şimdi rüzgâr şimdi güz Ağacın dallarını zorluyor.

Sayfa 18·Kitabı okudu

Eda Alpaydın

, bir kitap okudu