“Ama bana kalırsa, böyle pratik olmakla güzellik anlayışını yitiriyor, kelebekleri yakalayıp o güzelim kanatlarını yolan çocuklar gibi güzelliği mahvediyorsun”
İşte tüm bu hayatın ürkütücü yanına vardım
Sessiz bir ağıt çınlar geçtiğim yerlerden
Hiçbiri ne olduğunu bile anlamadan
Bir hava katili ürkek avına atılır
Susmak alçakça bir eylemdir
Sahip çıkılmayan her şey yıkılır
Kurnazlık etrafımızda kuşlarla yarışırken
Bir kırlangıç sürüsünün akşam dansı gibi
Bir yol ki çıkarken herkes yalnız
Ne alacaksak yanımıza yolda alırız
Aklım almıyor işte, anlamıyorum
Bu kadar yalnızlıkta bile hala nasıl yalnızız
Tak kanadını kardeşim tak
Tak ya da yak ki ortada kalmasın
Bu sevgide her bir şiire yer ayrılmıştır
Ki ondan böyle yaralarından kan akar
Bazı şeylerin bitmediği yerleri söylüyorlar
Eşlik ederiz, içimizde var
Taylan Tanrıdağlı