Fulya
@flyastunn
Şu anda okuduğu kitap
“Tembelliğin Ardındaki Toplumsal Eleştiri”Alıntı
Oblomov, 19. yüzyıl Rus edebiyatının sembolik karakterlerindendir.
Oblomov, yaşamının amacını bulamamış, (onun deyimiyle söndürülmüş) sahip olduğu her şeyi kendi isteği ve iradesiyle elinin tersiyle itmiş Zahar adlı hizmetkarıyla pis bir evde bir koltukta yaşamayı tercih etmiş, kendisi bir soylunun oğludur, toprak sahibidir.
Oblomov, bir günde değil zaman içinde bu hale gelmiştir kendi anlatımıyla ele alacak olursak: "____Biliyor musun Andrey, hayatımda hiçbir zaman kurtarıcı ya da yıkıcı bir ateş yanmadı. Hayatım, renklerin ışığın üzerine yavaş yavaş düştüğü, sonra diğerlerine olduğu gibi gündüze dönüşen, hararetle yanan, parlak öğle vakti her şeyin kaynaşıp durduğu sonra giderek her şeyin sessizleştiği, giderek solgunlaştığı ve akşama doğru doğal bir şekilde ve yavaş yavaş söndüğü sabaha benzemedi. Hayır benim hayatım bir sönüşle başladı. Tuhaf ama öyle! Kendimin bilincine vardığım ilk andan itibaren, çoktan söndüğünü hissettim! Ofiste evrak yazarken sönmeye başladım; daha sonra hayatta onlarla ne yapacağımı bilmediğim gerçekleri kitaplarda okuyarak söndüm, amaçsız ve samimiyetsiz buluşmalarla sürdürülen dostluklarla, söylentileri, dedikoduları, taklitleri, acımasız ve soğuk gevezelikleri, boş sözleri dinleyerek söndüm; sevdiğimi sanıp gelirimin yarısından fazlasını Mina'yla gücümü tüketip söndüm; makul bir damat adayı olarak salonlarına kabul ettikleri davetlerde, kabul günlerinde rakun paltolar ve kunduz yakalar arasında Neva Bulvarı'nda kasvetli ve tembel yürüyüşler yaparken söndüm...hayatımı ve aklımı önemsiz şeylere harcadım ve söndüm."__
Özellikle son cümleden de anlaşıldığı üzere Oblomov hayatının bir döneminde dışadönük, "herkes gibi" bir hayat yaşamıştır, şu an geldiği durumda her okuduğum satırda, her arkadaş ziyaretinde hissettiğim duygu "dışarıdaki
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ÖLÇÜLÜ, NAZİK, TADI DAMAKTA KALAN SOYLU ÜSLUPEdebiyat
Romanın karakterleriyle başlamak istiyorum. Kadro kalabalık olmasına rağmen tüm karakterler titizlikte tanıtılıyor. Bu sebeple okuyucu karakterle iyi ya da kötü bağ kurabiliyor (ki bir okuyucu için karakterle kurulan bağ oldukça önemlidir) Romandaki dil o kadar güzel ki en kaba konuşma bile oldukça temiz gramer ile geçirilmiş. Yazar, karakterleri eleştirirken bile kırıcı değil; ince bir mizah ve zarif bir hiciv kullanıyor. Dilinde ironi ve alay çok güçlü özellikle Collins ve Elizabeth arasında geçen konuşmalarda ince bir zeka vardı. Tartışmaların zarifliği aynı cümleyi tekrar tekrar okutuyor.
Elizabeth ile Jane arasındaki saf kardeşlik duygusu çok güzel işlenmiş. Birbirleri için kendi acılarını gizleme eğilimleri okuyucuya aile olma hissini yaşatıyor.
Başta Jane ile Bingley arasında geçecek aşkın romanı gibi gelse de Elizabeth ile Darcy romanın en hareketli çifti oluyor. Darcy ilk balo günü kendi karakterinin dışında oldukça küstah ve kötü biri olarak tanıtılıyor ve bizzat kendisi öyle davranıyor. "GURUR" sembolü daha çok Darcy için işlenmiş olmasından kaynaklı bu anlatıma başvurulmuş olsa da sonra çizdiği karakter ile hiç örtüşmüyor. Evet, aşkı gururunu yenmiş biri olarak saf, yardımsever, çevresi tarafından sevilip sayılan, güçlü bir karakter olarak karşımıza çıkartılıyor. Bu uyumsuzluğun alt metni de kitabın başlığını bizlere hatırlatıyor. 
Aşk ve Gurur
Aşk ve Gurur