Kitap okumanın güçleştiği anlarda, şu an asıl neyle ilgilenmek istediğimizi kendimize sormamız gerekiyor.İç güdülerimiz dikkatimizi neye vermek istediğini bize gösterir.
Biraz daha insaniyet kazanıyoruz diyebiliriz.Kitap okurken başkalarının duygularını paylaşabiliyoruz.Bizleri bitmek tükenmek bilmeyen bir telaşla başarıya koşturacak şekilde tasarlanmış bir dünyada, koşmayı bırakıp etrafımızdaki insanlara bakma olanağını elde ediyoruz.Bu yüzden daha fazla insan kitap okursa bu dünyanın biraz daha güzelleşeceğini düşünüyorum.
Kitaplar bizi başkalarının önüne ya da üstüne koymaz, başkalarının yanında durmamıza yardımcı olur.Bu sebeple bir başka açıdan başarıya ulaşıyoruz aslında.
Anlayış beraberinde acıyı da getirir.Kitaplar, kısıtlı deneyimlerimizle hiç görmediğimiz bir dünyanın barındırdığı acılarla çevrelenmiştir.Bir başka deyişle, eskiden farkında olmadığımız ıstıraplarla karşı karşıya kalırız.Bir başkasının kederini derinden hissederken sadece kendi başarımız ve mutluluğumuzun peşinden koşmak zorlaşır.