İnsanların hemen hepsi hayatı karın doyurmak ve lalettayin biriyle yatmaktan ibaret farz ederler.Halbuki bu takdirde insanın diğer hayvanlardan ne farkı vardır,onların dimağları da karınlarını doyurmak ve kendilerine bir eş bulmak hususunda kafi derecede hizmet görüyor,ancak bunları düşünmek onlarda hiç ayrı olmamak demektir.
Halbuki insanın bir de dimağı vardır ki yemek,yatmak,eğlenmek gibi şeylerle alakadar olmayı bir takım ihtiyaçları taşır.Kendine yakın bir arkadaş arar.Kendisine yardım edecek(maddi manevi)diğer bir insan ister bunun için de başkalarını sever.Düşün,dünyadaki yalnızlık kadar feci bir şey var mıdır?Tabii yalnızlıktan kafa yalnızlığı kastediyorum,yoksa dünya bir sürü kuru kalabalıkla dolu...
Ama bizim manevi hayatımızda,maddi hayatımızda bize eş,arkadaş olabilecek insan ne kadar azdır.
Sen eski fena günlerin bütün acı hatıralarını kafandan at,yalnız ileriye ,gelecek günlere bak,yalnız onların güzel olmasını isteyelim,üst tarafı umurumuzda bile olmasın
Mamafih neşe insanın içinde bulunduktan sonra,hayat onu ne kadar meydana çıkmaktan men etse ,ne kadar boğmaya çalışsa yine ilk fırsatta kendini gösterir.