y.
@foreverain
toplumun güzel çiçekler işlenmiş kanuniyet kanaviçesine yalnız yüzünden bakmamalı, menfaat gütmemek, tarafsızlık, insaf, hakkaniyet gözüyle inceden inceye onun tersini de gözden geçirmelidir ki işlemenin yüzündeki, göz aldatan o renk uyumunu oluşturabilmek için ipliklerin uçlarının nerelerden dolaştığı ve şeklin tersinde ne kördüğümler, ne karışıklıklar, ne çirkinlikler, ne kabalıklar bulunduğu anlaşılsın.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
efendim, bu dünyada mesutlar var, bedbahtlar var. eğer eşit bir şekilde herkesi mümkün mertebe aynı hale yaklaştırmak isterseniz, mesutların saadetinden gereği kadar çalıp bahtsızlara ve o zavallıların sıkıntılarından alıp ötekilere hakça bölüştürmek gerekir. lüzumundan fazla doyanların sayısı ne kadar düşürülürse, açların miktarı da o oranda azalır.
insan harabe ve mezar görmekten niçin hüzün duyar? şehirlerin istikballerini gördüğü için değil mi? ömrün sonu, cihanın nasibi bundan başka bir şey mi? hep harap olmak için yaşamıyor muyuz?
''çınar'da viran cami mezarlığı'ndan bir evliya çıkmış, ortalığı haraca kesmiş. yüz lira göndermeyeni ispanyol hastalığıyla çarpıp öldürüyormuş. parası olan verir kurtulur. olmayan ne yapacak? türlü vergiler, zorla alınan yardımlar, resmi soygunculuklarla bizi bu hale getiren dirilerin şerlerinden nerelere kaçacağmızı bilemezken bir de şimdi başımıza haraççı ölüler mi çıktı? hakka sığındık. bizi sen sakın iki gözüm rabbim...'' diyorlardı.
masumları ezmek, haydutları yükseltmek, kabahatsizleri cezalandırmak, kabahatlileri mükâfatlandırmak toplumun baş düsturuydu.