claire
@fraser
“Öp beni, gözlerini yumarak! Bana yaptıklarının hepsini bağışlıyorum. Ben katilimi seviyorum... Ama senin katilini nasıl sevebilirim ki?”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yıllar sonra Heatcliff, Catherine’e
Bana karşı ne kadar insafsız davrandığını… insafsızca aldattığını şimdi daha iyi anlıyorum. Beni niye hor gördün? Gerçek duygularına niye ihanet ettin Cathy? Seni teselli etmek için tek bir kelime bile söylemeyeceğim. Çünkü hak etmedin. Sen, kendi kendini öldürdün. Evet, beni öpüp ağlayabilirsin; benden de öpücükler koparabilir, hatta bana gözyaşları da döktürebilirsin. Ama bunlar seni yakıp bitirecektir. Beni seviyordun… Öyleyse bırakıp gitmeye ne hakkın vardı? Linton’a karşı duyduğun o geçici heves yüzünden beni bırakıp gitmeye ne hakkın vardı? Cevap ver! Bizi birbirimizden ne yoksulluk, ne düşkünlük, hatta ne de ölüm; tanrının ve şeytanın üzerimize yağdıracağı hiçbir şey ayıramayacakken, bunu sen kendi isteğine yaptın. Seni yürekten yaralayan ben değil, sensin. Üstelik kendininki ile birlikte benimkini de yaraladın. Güçlü olmak benim için kötü… Yaşamak isteyip istemediğime gelince… Bu nasıl bir hayat olur acaba benim için? Senin yokluğuna nasıl katlanabilirim? Hey onu tanrım! Peki, sen benim yerimde olsan ruhun toprağa gömülmüş olarak yaşamak ister miydin?
Artık Heathcliff’le arkadaşlık edemeyeceksem, Edgar böyle sıradan davranışlarla beni üzecekse, o zaman ben de acı çekip onları üzecek, hatta hasta olup yatağa düşerek herkesten öcümü alacağım.
Sen asıl şu kederli kırışıklıkları düzeltmelisin. Bakışlarındaki ifadeyi her şeyden şüphelenmeyen, etrafında düşmanları olduğu kadar dostlarının da bulunduğunu görebilen melekler haline getirmeyi öğrenmelisin. Yediği silleler ve çektiği azaplar yüzünden, sadece tekme atana değil, tüm dünyaya nefret duyguları besleyenlerden olmamalısın. Çünkü ilerde onlar da, en az kendilerine çektirenler kadar alçak olurlar.
Hiç kimsenin aç, yoksul, dışlanmış ya da yetersiz olmadığı; herkesin mutluluk içinde yaşadığı, hayatından memnun olduğu bir toplum düşünün. Şimdi bunu olabilecek en hastalıklı koşulların içine yerleştirin. İşte bugüne kadar okuduğum en iyi distopya: Cesur Yeni Dünya.
Toplumun tüketim çılgınlığını, insanların elinin altında ihtiyacından da fazlasının bulunmasının toksikliğini, uyum sağlayamamanın verdiği ızdırabı, hayattaki iniş çıkışların da insana iyi geldiğini ve istikrarın delirtici sakinliğini daha iyi kim anlatabilirdi, bilmiyorum. Muhteşem.
