claire
@fraser
Bir meltem çıktı, mürekkep rengi göğün altında sessizce, düzenli bir biçimde uzanan, şaşırtıcı şeylerin en son olabileceği bu sokağın, Privet Drive’ın tertemiz çalılıklarını titretti. Harry Potter, uyanmadan, battaniyenin içinde bir yandan bir yana döndü. Minicik eliyle Yanındaki mektubu kavramıştı; uykudaydı, özel biri olduğunu bilmiyordu, ünlü biri olduğunu bilmiyordu, birkaç saat sonra süt şişelerini koymak için kapıyı açacak olan Mrs Dursley’nin çığlığıyla uyanacağını bilmiyordu, önündeki birkaç haftayı kuzeni Dudley tarafından itilip kakılarak, çimdiklenerek geçireceğini bilmiyordu... Nereden bilsin, o anda ülke boyunca gizlice toplanıp kadeh kaldırıyordu insanlar, “Harry Potter’a,” diyorlardı fısıltıyla, “sağ kalan çocuğa!”
Sayfa 22 - YKY
Reklam
Dumbledore, kesin bir sesle, “Burası onun için en iyi yer,” dedi. “Büyüyünce teyzesiyle eniştesi ona her şeyi anlatırlar. Onlara bir de mektup yazdım.”
Profesör McGonagall , yeniden duvara oturarak, cılız bir sesle “Mektup mu?” diye tekrarladı. “Gerçekten, Dumbledore, bütün bunları bir mektupla açıklayabileceğini mi sanıyorsun? Bu insanlar onu hiç anlamayacak! Ünlü olacak ileride - bir efsane olacak - gelecekte bugün Harry Potter Günü olarak anılırsa hiç şaşmam -Harry üstüne kitaplar yazılacak - dünyamızdaki bütün çocuklar onun adını öğrenecek!”
Dar çerçeveli gözlüğünün üstünden son derece ciddi bakarak, “Tastamam öyle,” dedi Dumbledore. “Her çocuğun başını döndürebilir bu. Daha yürümeden, konuşmadan üne kavuşmak! Hiç hatırlamayacağı bir şey yüzünden ünlü olmak! Anlamıyor musunuz, böylesi çok daha iyi, hiç olmazsa anlayacağı zamana kadar bütün bunlardan uzak kalır.”
Sayfa 20 - YKY
Karşılıklı kuşkulara karşın, onu ne denli sevdiğini bilmeden göçüp gitmemesi için ona bir ancık daha olsun bağışlamasını dilemişti tanrıdan; birbirlerine söyleyemedikleri her şeyi söylemek, geçmişte yaptıkları kötü şeyleri yeniden daha iyi yapmak için onunla birlikte sürdüğü yaşama yeni baştan başlamak için dayanılmaz bir istek duydu içinde. Ama ölümün uzlaşmazlığı karşısında boyun eğmek zorunda kaldı.
Doktor Urbino, kargaşanın ortasında, onsuz ölmenin umarsız acısının gözyaşları arasında onu tanıdı; yarım yüzyıllık ortak yaşamlarında Fermina Daza’nın hiç görmediği kadar ışıklı, hüzünlü, minnet dolu gözlerle sonsuza dek sürecek bir bakışla baktı ona; son soluğunu verirken, “Seni ne kadar sevdiğimi bir Tanrı bilir,” diyebildi.
Ben okurken kitabı Aşk ve Gurur'a benzettim. Zaten konuları benzerken karakterler de benzeyince okumaktan çok hoşlanmamaya başladım. Aşk ve Gurur'u çok sevmiştim ama Emma onun kendi içinde bile tekrara düşen, çok daha yavan kalmış, sürükleyiciliği olmayan bir kopyası gibiydi.
Reklam