Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı yine aynı şekilde fakat her şeyden habersiz yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka türlü bir hayatına mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin. Bunu sonuna kadar götüremediysen kabahat senin değil. Bana hakikaten yaşamak imkanı verdiğim birkaç ay için sana teşekkür ederim. Böyle birkaç ay birkaç ömrü kıymetini değil midir ?
Bu akşam anladım ki bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki onu kaybettikten sonra ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarladım sürüklenebilirim
On seneden beri ona karşı duyduğum hiddetin etrafıma karşı kendimi aşılmaz bir duvar için alaşımın hakiki sebebini şimdi anlıyordum : 10 sene hiç azalmayan bir aşkla onu sevmeye devam etmiştim
Belki bu da kâfiydi. Bir insana bir insan her hâlde yeterdi. Fakat o da olmayınca? Her şeyin bir hayal, aldatıcı bir rüya, tam bir vehim olduğu meydana çıkınca ne yapılabilirdi ?