freya
@freyavincent
Tanrım, ben varoluşun diğer tarafındaydım; kendi hiçliğimde sonsuz huzurun tadını çıkarıyordum, hayat denen garip gösteriye katılmak için bulunduğum yerden zorla sürüldüm.
öğrenci
meslek lisesi bilişim bölümü 11.sınıf
İstanbul
18 Kasım 2009
29 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Kimseyi linçlemiyorum bu arada.Duygu ve Düşünce
Kitap okumayı çok romantize etmiş ya da her ay bir sürü kitap alanlar, bana sanki gerçekten okumak için değil de güzel dursun diye alıyorlarmış gibi geliyor. Böyle kitap okuyanların gerçekten bir şey kattığını da düşünmüyorum; linçlemek gibi olmasın ama.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Canım Sıkıntı Sınırı/ Nilgün MarmaraŞiir
Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. Öylesine
bağsız ve yeğniyim ki bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum.
Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; yoğunluğundan bana düşen payını benden geri
alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.
Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancım
yok. Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe
zamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi? Bu kutla tanrının
yönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını.
Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor, diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler
yığılıyor, işte yetkin eşitlik...her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor. Bir eskiciden
satın alınmış bu teraziyi bir gün başka bir eskiciye vereceğim, o gün, tozanlarım her bir yana
dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.
Deneme yazım.Edebiyat
Boşluğun kalbimde
Uzaklardan baktım, ufukta bembeyaz bir ışık vardı. Deniz dalgalarının üstünde sanki beni çağırıyordu. Ama yok oldu, ışığım söndü. Onu yıllarca bekledim; sanki kalbimi söküp almışlardı, orada yalnızca bir boşluk kaldı. Yıllar, aylar geçti; her geçen gün büyüdü, ama ışığım hâlâ parlamıyordu. Denizime gittim, hâlâ oradaydı, fakat parlamıyordu. Boşluğum giderek arttı. Bir anda dünya durdu; sanki denize kapılmıştım. Bir daha gelmeyeceğini hissettim. Giderek parçalandı vücudum ve yıldızımın yanına gittim.