fdc
@ftmdrsn
215 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Maksim Gorki, Rus Edebiyat tarihine soluk getiren yazarlardan. Yazarın otobiyografisini okurken, Rus yaşantısı ve döneme ait izleri de gözlemlemiş oluyorsunuz. Ruslarla benzerlik gösterdiğimiz bazı noktalar var. Çocuğa, kadına bakış açısı gibi maalesef iyi durumda olmayan ortak noktalar bunlar. Gorki de bu konuda şanslı olamamış, sevgiden yoksun bir anne ve dayak atmaktan uslanmayan bir dede, bir şeyleri doğru yapabilen ya da yapmaya çalışan bir anneanne ! Babasını erken yaşta kaybetmemiş olsa belki bu tablo kim bilir biraz daha ılımlı olabilirdi.
“Çocukluğum”; işte bu kelime herkes için bir şeyler çağrıştırır: kimi anne bana eksikliği ile yaşamıştır, kimi gerçekten şanslı bir çocukluk geçirmiştir ve huzurlunu hala korumayı başarabiliyordur , kimi eziyetin normalleştiği bir dünyaya gözlerini açmıştır, kimi ise küçük yaşta boyundan büyük sorumluluklarla hayata atılmıştır.. Çok çeşitli hikayeler yazılabilir ama bir tek çocukluk vardır ve çocuk sadece sevgiye muhtaçtır. Tek besini odur. Sevgiyi tanımayan çocuk sevmeyi de yadırgar, zorlanır. Onun için çocukluğumuz sevgi ile ifade edilebiliyorsa şanslıyız diyebiliriz.
Maksim Gorki, severek okuduğum yazarlardandır. Otobiyografisi de gayet akıcı , samimi ve güzeldi.Serinin diğer kitaplarına devam edeceğim.
İyi okumalar..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Sevgi dedikleri o heyecanlı, insanın yüreğini titreten duygu benim ruhumda solmuştu; içimde sık sık, her şeye sınırsız bir öfke parlaması oluyordu; yüreğimde ağır bir hoşnutsuzluk duygusu ile bu renksiz, ölü ortamda bir yalnızlık bilinci tütüyordu.”
“Çocukluğumda kendimi, arıların balını bıraktığı gibi; sıradan, sade insanların her birinin ruhumu zenginleştiren bir şeylerini, yaşamla ilgili bilgilerini, düşüncelerini, deneyimlerini bıraktığı bir arı kovanı olarak düşünüyordum. Bu bal sık sık acı, kirli oluyordu, ama gene de her bilgi bir çeşit baldı.”
Stefan Zweig kitaplarında, anlatılan konunun ilginizi çekmediği durumlarda bile, bir noktadan sonra kendinizi kitaba kaptırmış olarak bulursunuz.
Kitapta, elindeki tüm gücü kaybetmiş ve sürgüne gönderilmiş bir kadının her ne kadar durumu kabul etmek zor gelse de acizliğinin acısını tüm hücrelerinde hissettiğine şahit oluyorsunuz. Yaşadığı bu yoğun yalnızlık ve karanlık günlerden kurtulmak için bir plan yapar. Plana göre yine tüm dikkatleri üzerinde toplamak istemektedir.
İnsanın sahip olduklarını kaybettiğinde yaşadığı büyük boşluk ve bu boşluğun verdiği birbirinden yoğun duygular dile getirilmiş.
Stefan Zweig duygu yazarı.
