Fulya
@fulyaaozd
37 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Esme, ailesi tarafından tam 61 yıl boyunca bir akıl hastanesine tıkılıyor. Neden mi? Sadece toplumsal kalıplara uyum sağlamadığı, düşündüğünü söylediği ve herkes gibi olmadığı için.
“Çölü geçmek delilikti belki, ama en azından ucunda özgürlük ihtimali vardı..”
Bu kitap sadece bir bireyin hayatta kalma öyküsü değil aynı zamanda toplumsal sessizliği ve kültürel şiddete karşı çıkan bi başkaldırı.
Bela yakındı: Çünkü daha önce belayı benden uzak tutması için Göklere yalvarmadığım; ne ellerimi birbirine kavuşturduğum ne diz çöktüğüm ne de dudaklarımı kımıldattığım için bela gelmişti, sel büyük bir gümbürtüyle üstüme dökülmüştü.
Yıkılan hayatım, kaybolan aşkım, sönen ümitlerim, ölümün esir aldığı inancım, bütün bunları bilmek tek bir büyük kütle halinde, büyük bir güçle üzerimde salınıyordu. O acı saati layığıyla tarif etmek mümkün değil; işin aslı şu ki, “sular boyuma ulaştı, dipsiz batağa gömülüyorum, basacak yer yok, derin sulara battım, sellere kapıldım.
"Şimdi gitmem lazım. Bir süre buralarda olmayacağım. Ne zaman gelirim ya da gelir miyim bilmiyorum. Tek bildiğim, artık yaşamak için çok güzel bir sebebimin olduğu. Sapasağlam dönmeye çalışacağım. Bana kızgınsın, seni çok üzdüm biliyorum. Hakkım yok belki ama... Seni seviyorum. Kendi çirkinliğimi senin güzelliğinle unutmak istiyorum, Halide sen nereye, adım adım ben oraya. İnsan sevdikçe iyileşiyormuş, artık anladım. Lütfen bana izin ver, olur mu? Seni sevmeye çok ihtiyacım var."
Bize haksızlık edenleri affetmekle aslında kendimizi affederiz. Yıllardır geçmişin ağır yüküyle eziliyorsun. Kurtulmak için tek çıkış yolun var:
Affetmek!
