Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı sayıların tadı farklı oluyor diyeceğim ama Muhit çoğu zaman bittiğinde ağızda farklı bir tat bırakıyor ve iyiki dedirtiyor. Bu sayıda hem Nuri Pakdil hem Sezai Karakoç hem de Şehit Yahya Sinvar var. Üç güzel insanla ilgili de kalbe dokunan yazılarla karşılaşacaksınız. Çok fazla paylaşım yapasım gelmedi nedense bu sayıda. Ama kütüphanemde olmasından şeref duyacağım bir sayı kaldı elime. Keyifli okumalar...
Ateşler içinde yanan bir güze bıraktım kendimi
Közleri karıştırır dururdum bir yangın sonrasında
Ne desem yapışırdı üstüme anlamsız bir söz gibi
Yaşadıklarıma inanmazdım okuduğum romanlarda
Çiçekler yetiştiriyorum koklamamak için
Attığım kahkahalar hiç ölmemek adına
Yetişemeyeceğim otobüslerin ardından
Uzun uzun baktım üzgün üzgün daldım
Küçük günahlar işledim büyük tövbeler ettim
İnsan bir yaraya bakınca iyileşir sanma
Tüm bildiklerini unutursun kendine kalınca
Aklımda bir yaz şafağında dönmek korkusu
Yarım kalmış hevestir bütün dönüşlerin hikâyesi
Kırılmış bir insanın anlatılamayan o mahcubiyeti
Adına sustuğum yarım kalmış bir hayatın konusu
Biraz dünya yası bıraktım perdeleri açık pencerene
Sen de bilmezsin bir çiçeği öpen bilir
Hiç gidilmemiş evlere söylesene kim iyi gelir
Acıyla yıkıyorum kirlenen hafızamı unutsam da çok şeyi,
tutuyorum ellerini
aklımda
aklım saçlarına takılmış
kırgın uçurtma