Ne kadar gidersem, kendimi bir günden diğerine sürükleme şansımın o kadar azaldığını görüyorum. Doğrusu ya, bu hep böyleydi. Mümkün olanda değil tasavvur edilemez olanda yaşadım. Hafızam yıkılmış ufukları üst üste yığar.
...Arzu ettiğimiz müddetçe bağımlı yaşarız, dünyaya adanmışızdır; arzulamayı bıraktığımız an bir nesnenin ve bir tanrının ayrıcalıklarını kendimizde toplarız: Artık kimseye bağımlı değilizdir.Arzunun kökünden sökülüp atılamadığı ziyadesiyle doğrudur; bununla birlikte sadece ondan muaf olduğunu hayal etmek bile ne dinginlik! ...