Acı insanın ruhuna işleyen kara dut lekesi gibiydi. Tek başına çıkmıyordu. İnsanın acısını ancak acının ne demek olduğunu bilen başka insanlar alıyordu.
''Mutluluk yaşanmaz, hatırlanır'' diye bir cümle okumuştum bir yerde.
Bu, böyledir.
Yaşarken farkında olmayız genelde mutluluğun.
Üstünden seneler geçer.
Alelade bir anda burnumuzun direği sızlar.
Ve şöyle deriz.
Vay be! Ne de güzel zamanlarmış...
Hayat, mutlu olunan üç beş andır!